ลอนดอน คศ. 1593
ในยุครุ่งเรืองแห่งรัชสมัยพระนางเจ้าเอลิซาเบ็ธ
โรงละครสองแห่งแข่งขัน ช่วงชิงนักประพันธ์และผู้ชม
ทางทิศเหนือคือโรงละครเคอร์เท็น
ซึ่งศิลปินยอดนิยมของอังกฤษคือ ริชาร์ด เบอร์เบ็จ เป็นดาราประจำอยู่
อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำคือโรงละครคู่แข่ง ผู้ก่อตั้งคือฟิลลิป เฮ็นสโลว์
นักธุรกิจผู้มีปัญหาเงินหมุนเวียน...
...โรงละครโรส...
เฮ็นสโลว์ รู้ไหมว่าเกิดอะไร กับผู้ที่ไม่ยอมจ่ายหนี้
ละครโศกนาฏกรรมรันทดเรื่อง เจ้าหนี้ล้างแค้น
รองเท้าบู้ทไหม้ไฟไง
ร้องโหยหวนทำไม...
...ในเมื่อข้าเป็นคนที่ถูกกัดเสียเอง
- ข้าเป็นอะไรนะ คุณแลมเบิร์ต - ถูกกัดขอรับ คุณเฟ็นนี่แมน
ถูกกัดเสียหายแค่ไหน คุณฟรีส์
สิบสองปอนด์หนึ่งชิลลิ่งกับสี่เพนซ์รวมทั้งดอกเบี้ย
- ข้าจ่ายคืนท่านได้ - เมื่อไร
สองสัปดาห์ อย่างมากก็สาม โอ๊ย โปรดเมตตาเถอะ
ยกออก
เจ้าจะหาเงิน...
สิบหกปอนด์ห้าชิลลิ่งกับเก้าเพนซ์
...รวมดอกเบี้ยจากไหนในสามสัปดาห์
- ข้ามีละครแสนสนุกเรื่องใหม่ - ใส่กลับลงไป
- เป็นละครตลก - เฉือนจมูก
ละครตลกเรื่องใหม่โดยวิลเลี่ยม เช็คสเปียร์
- เฉือนหูด้วย - และให้หุ้น
เราจะเป็นหุ้นส่วนกัน คุณเฟ็นนี่แมน
หุ้นส่วนกันรึ
มันถูกใจผู้ชม
มีการจำผิดตัว เรือล่ม จอมสลัด
- มีสุนัขหน่อยนึง พิชิตรัก - ข้าคิดว่าเคยดูแล้ว
ข้าไม่ชอบเลย
- แต่คราวนี้เช็คสเปียร์แต่งนะ - ชื่อเรื่องอะไร
โรมีโอกับอีเธล ลูกสาวจอมสลัด
ชื่อเข้าที
ละครต้องใช้เวลา หาตัวแสดงเอยซ้อมเอย
กะว่าอีกสองสัปดาห์เปิดแสดง
ตั๋วยืน 500 ที่ หัวละสองเพนซ์
รวมกับตั๋วนั่งอีก 400 ที่ ที่ละสามเพนซ์ ค่าเบาะต้องเก็บอีกหนึ่งเพนนี
เอาเป็นว่า 200 เบาะ
ถ้าให้แน่เล่นสองรอบ จะได้เท่าไร คุณฟรีส์
- ยี่สิบปอนด์ถ้วนๆ - ถูกต้อง
- ข้าต้องจ่ายค่าตัวแสดงกับนักเขียนบท - แบ่งเอาจากกำไรสิ
- ไม่เคยมีกำไร - แน่นอนซิ
คุณเฟ็นนี่แมน ความคิดท่านหลักแหลมเหลือเกิน
เซ็นตรงนั้น
งั้นก็ โรมีโอกับอีเธลลูกสาวจอมสลัด
เกือบเสร็จแล้วหรือ
อ๋อ แน่นอน เขากำลังเขียนจะจบอยู่เดี๋ยวนี้เอง
เมืองสแตรตฟอร์ดอัพออนเอวอน
วิลล์
ละครที่เขียนให้ข้าอยู่ไหนล่ะ
บอกหน่อยซิว่าจวนเสร็จแล้ว บอกหน่อยซิว่าเริ่มไปแล้ว
"ความกังขาว่าดาราเป็นเพลิง ความกังขาว่าสุริยาเคลื่อนกาย"
ไม่เอา เราไม่มีเวลาเล่นสำนวนกัน
ละครของข้าอยู่ไหน
- ลั่นดานปลอดภัยในนี้ทั้งหมด - สรรเสริญพระเจ้า
ลั่นดานอยู่รึ
- ขอให้ข้าพบแรงบันดาลใจก่อน - แม่คนไหนล่ะคราวนี้
เธอเป็นแม่เทพธิดางามเชียวละ
เทพธิดาโรงเตี๊ยมที่เล่นบทเสียวหลังผับล่ะซิ
เฮ็นสโลว์ ท่านน่ะไร้หัวใจ
แล้วท่านจะเข้าใจถึงความอ้างว้าง ที่เสาะหาเพื่อนใจอย่างไรได้
วิลล์
ข้าสิ้นท่าหมดอาลัยตายอยาก
โรงละครของข้าต้องปิดเพราะห่ากิน มาสิบสองสัปดาห์
ศิลปินของข้าต้องเร่ร่อน เล่นตามโรงเตี๊ยมทั่วอังกฤษ...
...ส่วนคุณเบอร์เบ็จกับคณะแชมเบอร์เลน ได้ไปเล่นในวัง...
...ได้สิบปอนด์เล่นละครที่ท่านแต่ง
ให้โรงละครของข้าด้วยนักประพันธ์ของข้า ที่ข้ายอมเสี่ยง...
...เมื่อท่านยังอ่อนหัดและยังกตัญญู
- เรื่องไหนนะ ริชาร์ด หลังโก่งนะรึ - ไม่ใช่ เขาชอบเรื่องชวนหัว
เช่น โรมีโอกับอีเธล
- ใครเขียนเรื่องนั้นนะ - ใครที่ไหนกัน ท่านนั่นแหละเขียนอยู่
- ข้าให้ท่านเดือนละสามปอนด์ - ก็ครึ่งของที่ท่านติดหนี้ข้า
ข้ายังรอค่าเรื่องบุรุษแห่งเวโรน่าอยู่
เงินมีความหมายอะไรสำหรับเรา ข้าเป็นผู้อุปถัมภ์ท่านเป็นนักประพันธ์
พอที่โรคร้ายนี้หมดไป
เบอร์เบ็จจะเล่นละครเรื่องใหม่ โดยคริสโตเฟอร์ มาร์โลว์ที่โรงเคอร์เท็น
- ข้าสิไม่มีอะไรที่โรงละครโรส - คุณเฮ็นสโลว์
- ขอกู้เงิน 50 ปอนด์ได้ไหม - ห้าสิบรึ
เบอร์เบ็จเสนอให้ข้าเป็นหุ้นส่วน ในคณะละครแชมเบอร์เลน
เงิน 50 ปอนด์จะช่วยให้ข้า พ้นจากสภาพศิลปินรับจ้างเสียที
งั้นก็ควักหัวใจข้าออกมา เฉือนตับข้าให้หมากินเสียเถอะ
ไม่ให้ใช่ไหม
โรงละครเป็นลูกมือของมารร้าย
ตัวละครกระตุ้นความหื่นกามในภรรยาของเจ้า และความชั่วช้าให้แก่บุตรของเจ้า
และโรงละครโรสชื่อหอมแต่ส่งกลิ่นอาจม
ข้าขอให้โรคห่ากลืนกินทั้งสองโรงละคร
เจ้าจะไปไหนล่ะ
สารภาพบาปประจำสัปดาห์น่ะซิ
เวชกร หมอผี โหร
คำพูด คำพูด คำพูด
ครั้งหนึ่งข้าเคยมีพรสวรรค์
ข้าใช้คำพร่ำสวาทได้เหมือนช่างปั้น สรรค์สร้างถ้วยชามจากดินเหนียว
ความพิศวาสที่โค่นจักรวรรดิ์มาแล้ว
ความรักที่ประสานดวงใจโดยไม่พรั่นพรึง กับอุปสรรคขวางหน้าใดๆ
จ่ายข้าบรรทัดละหกเพนซ์ซิ ข้าสามารถเขย่าสำนักชีให้อลหม่านได้
- แต่มาบัดนี้... - กระนั้นท่านก็ว่าได้เสพสมกับสตรี
แม่นางซูสีหมึก แม่ฟีบี้จ้ำม้ำ
โรสซาไลน์ ช่างเสื้อของเบอร์เบ็จ แม่อะโฟรดิทิ ที่เล่นเสียวหลัง...
ใช่ละ เป็นครั้งเป็นคราว แล้วไงล่ะ
ข้าสูญสิ้นพรสวรรค์แล้ว
ข้าจะช่วยท่านเอง
บอกข้าด้วยถ้อยคำของท่านเอง
ประหนึ่งว่าปากกาข้าหักเสียแล้ว
เหมือนขุมจินตนาการของข้าได้เหือดแห้งไป
และป้อมปราการแห่งอัจฉริยะของข้าพังทะลาย
- น่าสนใจ - คิดอะไรไม่ออก
น่าสนใจจริงๆ
เหมือนจะเอาปลาเฮอร์ริ่งปวกเปียกไปงัดกุญแจ
บอกหน่อยซิว่า ในระยะหลังๆ นี้ ท่านมีปัญหาเรื่องเรือล่มปากอ่าวบ้างไหม
นานแค่ไหนแล้ว
แต่ก่อนก็เนิ่นนานดีอยู่ แต่หลังๆมานี่...
ไม่ใช่ ท่านมีภรรยามีลูกไหม
มี
ตอนนั้นอายุ 18
แอน แฮธอะเวย์สูงวัยกว่าข้าเก้าปี
- เป็นหญิงมีสมบัติกระมัง - เธอมีเรือนน้อยหลังหนึ่ง
- วันหนึ่งเธออุ้มท้องสามเดือน... - และความสัมพันธ์กับท่านล่ะ
- เป็นญาติทางมารดาข้า ตระกูลอาร์เด็นส์ - มิได้ ข้าหมายถึงสัมพันธ์สวาท
สี่ปีและอยู่ไกลถึงร้อยห้าสิบกิโลเมตร ในเมืองสแตรทฟอร์ด
ตั้งแต่ลูกแฝดเกิด เราแทบไม่ได้ร่วมรักกันเลย
ถูกเฉดหัวไปน่ะถือเป็นบุญ
- บัดนี้ท่านมีรักได้เสรี... - แต่ก็รักหรือเขียนเรื่องรักไม่ได้
นี่แน่ะ กำไล...
...พบอยู่ที่...
...วิหารเทพไซคีบนเขาโอลิมปัส
แค่สี่เพนซ์เท่านั้น
เขียนชื่อท่านบนกระดาษแล้วป้อนเข้าไปในงู
จะทำให้พรสวรรค์ข้ากลับคืนมาหรือ
หญิงใดสวมมันก็จะฝันถึงท่าน และแล้วท่านก็จะได้ พรสวรรค์กลับมาดังเดิม
ถ้อยคำจะพรั่งพรูดุจสายน้ำ
พบกันสัปดาห์หน้า
- คราวนี้ไปที่ใด - โรงละครพาเลซที่ไวท์ฮอลล์
ตกลง
สวัสดี วิลล์
คุณเค็มป์ ขอให้ท่านโชคดี
- แกด้วยนะ แคร็บ - มันประหม่า เพราะไม่เคยเล่นละครโรงนี้มาก่อน
นี่วิลล์ เมื่อไรเขียนละครโศกให้ข้าเล่นบ้างล่ะ
- ข้าเล่นได้นะ - ไม่เอา ถ้าเจ้าเล่น บทเครียดแค่ไหนคนก็ฮาตึง
ฉากแรกไม่มีหมานะ คุณเค็มป์ ขอบใจ
- เป็นไงบ้างล่ะ วิลล์ - ข้ายังไม่ได้ค่าเขียนละครเรื่องนี้นะ
ข้าไม่เกี่ยว ข้าขโมยละครมา
กระดุมที่แขนเสื้อหายไปเม็ดหนึ่งนะ โรซาไลน์
ช่างเสื้อของข้าชายตาไปที่ไหนเสีย
- เมื่อไรท่านจะมาร่วมงานกับคณะแชมเบอร์เลนล่ะ - เมื่อมีเงิน 50 ปอนด์
- เขียนอะไรอยู่ไหมล่ะ - เรื่องตลก เกือบเสร็จแล้ว
ละครชวนหัวโจรสลัด
- สุดวิเศษ - พรุ่งนี้เอามาดูซิ
- เขียนให้เฮ็นสโลว์ เขาจ่ายมาแล้วสิบปอนด์ - ท่านโกหกข้า
เขาต้องการเรื่องโรมีโอให้เน็ดกับคณะละครแอดมิรัลเมน
เน็ดไม่เหมาะกับบทนั่นหรอก
วิลล์
นี่ให้ก่อนสองเหรียญทอง ข้าเห็นบทเมื่อไร จะจ่ายเพิ่มอีกสอง
ข้าจะให้เจ้าถูกแขวนคอฐานขี้ขโมย
สมเด็จฯมีพระราชเสาวนีย์มา พระนางโปรดละครชวนหัว
และหลวงสันทนากรก็ชอบเรา
และคุณทิลนี่ได้ความชอบอะไรจากท่านบ้าง
- ถามเขาเองซิ - สมเด็จเสด็จแล้ว
เลิกพูดจาจูงใจเสียเถิด ท่านโปรติอัสที่รัก
หนุ่มอยู่เหย้าคำคมปราดเปรื่องเรื่องเรือนชาน
หากมิใช่เพราะพิศวาสผูกพันเจ้าไว้ในเยาว์วัย...
เมื่อไหร่หนอท่านจะเขียนบทกวีให้ข้าบ้าง
- ข้าสูญพรสวรรค์นั้น - ท่านลืมมันไว้ที่เตียงข้า
มาหาดูอีกหนซิ
เจ้าเป็นแรงบันดาลใจข้าเถอะนะโรซาไลน์
เบอร์เบ็จเป็นเจ้านายแรงงานข้า
แต่ท่านเป็นเจ้าของครองใจข้า
นั่นไงล่ะ แผนอุบาทว์เล่นงานข้า
วิลล์ เช็คสเปียร์เขียนละครออกมา
เราไปนั่งกระแอมกระไอกันทั้งเรื่องเถอะ
พ่อข้าครวญคร่ำ แม่ข้าร่ำไห้
สาวใช้โหยหวน แมวข่วนมือนาง
แต่กระนั้นคนใจดำผู้นี้...
...น้ำตาไม่ร่วง...
เห็นไหมล่ะ ละครชวนหัว
รักๆใคร่ๆ มีบทหมาเสียหน่อย
พวกเขาชอบแบบนี้
เขาเป็นคนใจหินแต่เป็นแค่หินกรวด
ไม่มีความเวทนาให้ใครคล้ายกับหมา
แม้แต่ยิวก็คงร่ำไห้เมื่อเราพรากจากกัน
เจ้าหมาน้อยทำได้หมดโดยน้ำตาหรือวาจา ไม่ร่วงหลุดออกมา..
เล่นถึงบทดีแท้เจ้าหมาน้อย
ข้าขอชมเชย
แสงใดก็ไร้ค่า...
...ถ้าไม่ทอแสงสู่ซิลเวีย
ความยินดีใดจะปรีดา..
...ถ้าไร้ซิลเวียอยู่เคียง
จึงจำต้องจินตนาว่านางอยู่ข้างกายา
ดื่มด่ำในเงางามสุดใดเทียบ
หากข้าอยู่ห่างซิลเวียราตรีใด
นกไนติงเกลก็เลิกราการร้องเพลง
เว้นแต่ข้าจ้องมองซิลเวียยามกลางวัน
ก็ไม่มีวันเวลาใดให้ข้าได้ยล
ท่านชอบผู้ใดที่สุดโปรติอัสหรือวาเลนไทน์
โปรติอัสในคำจำนรรจา วาเลนไทน์ในรูปโฉม
แต่ข้าชอบหมาน้อยแสนขัน
ส่วนซิลเวียนั้น ข้าไม่ต้องใจ
นิ้วเขาแดงกล่ำเพราะต่อสู้...
...และพูดจาเหมือนนักเรียนเขียนอ่าน
ความรักบนเวทีไม่มีวันเป็นรักแท้...
...ถ้ากฎหมายให้เด็กผู้ชายนุ่งกระโปรง เล่นบทเป็นนางเอก
- เมื่อไรเราจะได้ดูอีก - เมื่อสมเด็จทรงมีพระบัญชา
ไม่ใช่ ข้าพูดถึงที่โรงละครน่ะ แม่นม
อยู่นิ่งๆซี โรงละครน่ะไม่เหมาะกับสตรีมีสกุล
ข้าไม่ได้สูงศักดิ์นักหนา
มีทรัพย์สินก็เหมือนมีสกุล
ถ้ามีคู่ครองสมฐานะก็แสนวิเศษ
ลอร์ดเวสเส็กมองคุณหนูไม่วางตา
บรรดาชายสูงศักดิ์น่ะหัวใจไร้บทกวี
เขามองข้า เพราะพ่อข้ามั่งมีต่างหาก
ข้าจะมีชีวิตที่เต็มด้วยบทกวี
และการผจญภัย
และความรัก ที่อยู่เหนือทุกสิ่ง
เหมือนวาเลนไทน์กับซิลเวียน่ะซี
ไม่ ไม่ใช่การแสร้งแสดงความรัก
แต่เป็นรักที่เหนือชีวิต
ห้ามไม่อยู่ยั้งไม่ได้ ประหนึ่งว่ามีเหตุวุ่นวายในหัวใจ
ทำอะไรไม่ได้ ไม่ว่าเกิดวอดวายวาบหวามเพียงใด
ความรักที่ไม่เคยเห็นในละครเรื่องใด
ข้าต้องมีรัก หาไม่บั้นปลายคงเป็นแค่..
แม่นมงั้นหรือ
แต่ข้าก็จะเป็นเหมือนวาเลนไทน์กับซิลเวียด้วย
แม่นมคนดี ขอพระอวยพรและราตรีสวัสดิ์
ข้าจะยอมหลับจนตลอดชีวิต...
...ถ้ายามหลับอยู่ข้าฝันว่าได้ร่วมคณะละคร
ฝันไปแปรงฟันไปด้วยเถอะนะ
แล้วบ้วนเสีย
คราวนี้ต้องถอดเกือกออก
- ข้าทำสิ่งใดไปเล่า - โรงละครปิดเพราะโรคห่า
- อ้อ เรื่องนั้นเอง - ตามบัญชาของหลวงสันทนาการ
คุณเฟ็นนี่แมน ให้ข้าอธิบายกิจการ โรงละครเสียหน่อย
เป็นธรรมดาที่เราจะขืนต่อความหายนะที่ สุดปัญญาจะเลี่ยงได้
- แล้วจะทำอะไร - ไม่ทำอะไรเลย
- แปลกเหลือที่เรื่องออกมาดี - เเบบไหน
ข้าไม่รู้ ยังเป็นความลึกลับอยู่
ฆ่าเสียดีไหม คุณเฟ็นนี่แมน
โรงละครเปิดกิจการอีกแล้ว...
..ตามบัญชาของหลวงสันทนาการ
โรงละครเปิดอีกแล้ว
คุณเฟ็นนี่แมน
คุณทิลนี่สั่งให้เปิดโรงละครได้แล้ว
ถ้าท่านไม่ว่าอะไร
บทละครอยู่ไหนล่ะ
อ๋อ เกือบเสร็จ เกือบเสร็จ
เกือบเสร็จแล้ว
วิลล์
วิลล์ ข้ามีข่าวดี
ข้าก็มี โรมีโอกับโรซาไลน์ ฉากหนึ่ง
พระเจ้า ข้าเก่งจริงๆ
โรซาไลน์หรือ อีเธ็ลมิใช่รึ
ริชาร์ด
เบอร์เบ็จ
คุณทิลนี่ย์
ข้าก็ไม่เจอเขาเหมือนกัน
ข้าน่าจะได้ทำให้ชื่อเจ้าเป็นอมตะ
บอกเบอร์เบ็จว่าเขาเสียละครเรื่องใหม่โดย วิลล์ เช็คสเปียร์
เบอร์เบ็จไม่นำพาเรื่องนั้นหรอก
เขาเตรียมโรงละครเคอร์เท็นไว้ให้คิต มาร์โลว์
- ท่านเปิดโรงละครอีกแล้วหรือ - ใช่แล้ว คุณเช็คสเปียร์
- แล้วโรคห่านั่นล่ะ - ข้าก็รู้
แต่เขามาป้วนเปี้ยนที่บ้านอยู่เสมอ
อาหารพิเศษวันนี้คือตีนหมูหมักน้ำส้มผลแบร์รี่
- เสริฟกับขนมแพนเค็กแป้งสาลี... - วิลล์
เสร็จรึยัง
เกือบแล้ว
สวัสดี คุณโนล ท่านจะได้เล่นบทดีๆ
- ต้องให้ราลฟ์รับบทจอมสลัด - เก็บของบนโต๊ะนรกนั่นให้โล่งทีซิ
คณะแอดมิรัลเมนออกตระเวณแสดงกันทั้งหมด
ข้าต้องการนักแสดง
พวกเจ้าที่ยังไร้ชื่อเสียงก็จะมีชื่อกันคราวนี้
- แล้วเรื่องเงินล่ะ คุณเฮ็นสโลว์ - พวกท่านไม่ต้องเสียสักเบี้ยเดียว
คัดตัวแสดงภายในครึ่งชั่วโมงนี้
ราลฟ์ แบกสเวล ข้ามีบทให้เจ้าเล่น
แต่ อนิจจาข้าได้ยินมาว่าเจ้าเมาหัวราน้ำ
ข้าไม่เคยเมาเวลาทำงาน
เอาเหล้าเมาแหลกมาให้ข้า
เอาแบบเพียวเลยนะวิลล์
และเอาบรั่นดีชั้นเยี่ยมให้เพื่อนข้าจอกหนึ่ง
คิต
- เป็นไงบ้างล่ะ วิลล์ - เยี่ยม เยี่ยม
- เบอร์เบ็จว่าท่านมีบทละคร - ใช่ซิ นี่ไงเงินค่าเรื่อง
ข้าขอเลี้ยงเหล้าคุณมาร์โลว์เอง
ข้าได้ยินมาว่าท่านมีละครเรื่องใหม่ให้โรงเคอร์เท็น
ไม่ใหม่หรอก เรื่องด็อกเตอร์ฟาอุสตัสไงล่ะ
ข้าชอบงานเขียนสมัยแรกของท่าน
"ใบหน้านี้มิใช่หรือที่ปล่อยเรือนับพัน...
"...ออกไปเผาผลาญหอคอยแห่งอิเลียมราบคาบ"
ข้าเขียนเรื่องใหม่จวนเสร็จและดีกว่าด้วย
การสังหารหมู่ที่ปารีส
- ชื่อเข้าที - ของท่านล่ะ
โรมีโอกับอีเธล ลูกสาวโจรสลัด
เออน่า ข้ารู้ ข้ารู้
เนื้อเรื่องเป็นอย่างไร
ก็ มีโจรสลัดคนหนึ่ง...
ความจริงข้ายังไม่ได้เขียนสักตัวอักษร
โรมีโอ
โรมีโอเป็นชาวอิตาลี
เดี๋ยวรักเดี๋ยวเลิกอยู่เสมอ
ใช่ เข้าทีดี จนกระทั่งเขาพบกับ...
- อีเธล - คิดอย่างนั้นรึ
- บุตรสาวของศัตรู - บุตรสาวของศัตรู
เพื่อนสนิทของเขาสิ้นชีพเพราะดวลดาบกับ...
...พี่ชายอีเธ็ล หรือเป็นอะไรก็ได้ ชื่อเมอร์คิวชิโอ
เมอร์คิวชิโอ ชื่อเข้าท่า
- วิลล์พวกเขารออยู่ - ไปเดี๋ยวนี้แหละ
ขอให้ท่านโชคดีนะ คิต
- ข้านึกว่าละครนั่นเขียนให้เบอร์เบ็จเสียอีก - นี่มันคนละเรื่องกัน
คนละเรื่องที่ยังไม่ได้เขียนรึ
"ใบหน้านี้...
"...มิใช่หรือที่ปล่อยเรือเป็นพัน...
"...และเผาหอคอยแห่งอิเลี่ยมจนวอดวาย"
ขอบใจ
"ใบหน้านี้มิใช่หรือที่ปล่อยเรือเป็นพัน...
- "...และเผาหอคอยแห่งอิเลี่ยมจนวอดวาย" - ขอบใจ
"ใบหน้านี้...
"...มิใช่หรือที่ปล่อยเรือเป็นพันและเผาหอคอย..."
ข้าขอพูดบทตอนหนึ่ง จากเรื่องฟาอุสตัสโดยคริสโตเฟอร์ มาร์โลว์
- แปลกใหม่ดีนะ - "...หอคอยแห่งอีเลี่ยมหรือเปล่านะ
"แม่หวานใจเฮเลน ทำให้ฉันเป็นอมตะด้วยรอยจูบ
"ใบหน้านี้.."
ดีมาก คุณวาบาช ไปรายงานตัวกับผู้กำกับฉาก
ช่างเสื้อของข้าอยากเป็นนักแสดงกับเขาด้วย
ข้ามีหนี้ตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อย
เอาละ เห็นจะหมดแค่นี้
- เห็นใครพอจะเป็นโรมีโอได้ไหม - ไม่เห็นเลย
งั้นก็ ข้าไปทำงานของข้า ท่านก็ทำของท่าน
ท่านขอรับ ข้าเริ่มได้หรือยัง
- ชื่ออะไร - โธมัส เค้นท์
ข้าขอกล่าวผลงานของนักประพันธ์ที่ครองใจ นักแสดงทุกคน
แสงใดก็ไร้ค่า...
...ถ้าไม่ทอแสงสู่ซิลเวีย
ความยินดีใดจะปรีดา ถ้าไร้ซิลเวียอยู่เคียง
จึงจำต้องจินตนาว่านางอยู่ข้างกายา
ดื่มด่ำในเงางามสุดใดเทียบ
หากข้าห่างซิลเวียราตรีใด
นกไนติงเกลก็เลิกราการร้องเพลง
เว้นแต่ข้าจ้องมองซิลเวียยามกลางวัน
ก็ไม่มีวันเวลาใดให้ข้าได้ยล
เธอเป็นส่วนสำคัญของข้า หากไม่เช่นนั้นแล้ว ข้าจะเป็นเช่นนั้นหาได้ไม่..
- ถอดหมวกออกซิ - หมวกรึ
เจ้าเรียนวิธีพูดเช่นนี้จากที่ใด
- ข้า... - ขอดูเจ้าให้เต็มตา ถอดหมวกออก
- ท่านเช็คสเปียร์หรอกหรือนั่น - รออยู่ตรงนั้น
รอตรงนั้น
- วิลล์ ไหนล่ะบทละคร - เจ้าหนุ่มนั่นไปไหน
โชคดีเถอะนะ
ท่านเจ้าขา ซื้อส้มหวานๆบ้างไหม
พร้อมกันทุกคนแล้วรึ ออกได้
- ตามเรือลำนั้นไป - ได้เลยขอรับ เจ้านาย
ข้ารู้จักท่านนี่ เป็นนักแสดงใช่ไหม
- ใช่ - นั่นซิ ว่าเห็นที่ใดสักแห่ง
- เรื่องที่มีกษัตริย์อะไรนั่นไง - งั้นหรือ
เจ้าคริสโตเฟอร์ มาร์โลว์เคยนั่งเรือข้าหนหนึ่ง
- รู้จักเรือนนั่นไหม - เซอร์โรเบิร์ต เดอ เลสเซ็บส์
เธออยู่ไหนนะ แขกของเราจวนมาอยู่แล้ว
ลอร์ดเวสเซ็กก็จะมาเจรจาหาเจ้าสาว
สามีข้าจะตกลงกันในคืนนี้
ตีตราปิดซองฉลองกัน
พรุ่งนี้เขาก็ลากตัวข้าไปชนบท
อีกสามสัปดาห์กว่าเราจะกลับจากตำหนักชนบท
ขอพระสถิตย์กับแม่ข้า
แม่นม เอาน้ำร้อนมา
ข้ามาตามหาเด็กชายโธมัส เค้นท์
- ใครเจ้าคะท่าน - นักแสดงน่ะ
- ใครกันหรือ - วิลล์ เช็คสเปียร์
กวี นักประพันธ์ประจำโรงละครโรส
เด็กชายเค้นท์...
...เป็นหลานชายข้า
ข้าจะรอ
ขอให้คุ้มเถิดนะ
"โรมีโอ มอนตาคิว
"ชายหนุ่มแห่งเวโรน่า"
เวโรน่าอีกแล้วหรือ
"ละครชวนหัวของครอบครัวคู่อริ...
"...คืนดีกันเมื่อล่วงรู้ว่าโรมีโอนั้น...
"...คือผู้เดียวกับคาปูเล็ตผู้เป็นญาติ...
"...ถูกลักตัวจากเปลและเลี้ยงเติบใหญ่โดยแม่ตระกูล มอนตาคิวของเขา...
"...ที่ลูกของนางเองถูกจอมโจรสลัดลักเอาไป"
แม่กับพ่อของคุณหนู...
เริ่มวันพรุ่งนี้ จะไปพักที่ตำหนักชนบท นานสามสัปดาห์
เช็คสเปียร์หล่อเหลาเอาการนะ
- ก็ดูดีพอใช้สมเป็นคนเจ้าเล่ห์ - โธ่เอ๋ย แม่นม
เขาจะให้โอกาสแก่โธมัส เค้นท์...
..ให้ชีวิตที่ไวโอล่า เดอ เลสเซ็บใฝ่ฝัน
คุณหนู เมื่อท่านพ่อท่านแม่กลับมา ข้าจะบอกท่าน
แม่นมต้องไม่ฟ้อง
เพราะข้ารักแม่นมและแม่นมก็รักข้า
แม่นมต้องรัดอกข้าให้ราบเรียบ และซื้อผมปลอมทรงเด็กผู้ชายให้ข้า
คุณพลัม กิจอันใดหรือนี่
ธุรกิจห้าชิลลิ่งน่ะซี วิลล์
เราบรรเลงเพลงเต้นรำ
ข้าตามหาเด็กชายโธมัส เค้นท์
นักดนตรีห้ามกิน เซอร์โรเบิร์ตสั่งไว้
แม่นางโฉมงามแท้ ท่านลอร์ด
พระราชาก็จะยอมสมรสเธอ แม้ว่าเธอจะจนเข็ญใจเพียงใดก็ตาม
ข้าไม่จำนองไร่สวนที่เวอร์จิเนียมาสู่ขอยาจกหรอก
ตระกูลข้าเก่าแก่ทรงเกียรติ และให้ท่านมีหน้ามีตา...
...เมื่อมีหลานชายในตระกูลเวสเซ็ก
- เธอเจริญพันธุ์รึไม่ - อ๋อ ทำพันธุ์ได้
- ถ้าไม่ได้ผล ก็ส่งคืนมา - เชื่อฟังดีอยู่หรือ
ก็เหมือนลาแสนซื่อทั้งหลาย
แต่ถ้าท่านจะเป็นผู้ขี่เธอ
มีทับทิมในถุงข้างอานอยู่ด้วย
ข้าชอบเธอ
ดวงดาราทั้งหลายในฟ้าสวรรค์
เธอเป็นใคร
ไวโอล่า เดอ เลสเซ็บน่ะรึ ฝันไปเถอะนะวิลล์
ท่านเช็คสเปียร์
แม่นางไวโอล่า
นายท่าน
ข้าได้พูดกับบิดาของท่าน
งั้นหรือ เจ้าคะ ข้าพูดกับท่านทุกวัน
ท่านเจ้าคะ
ข้าทราบว่าท่านเป็นกวี
กวีไร้ถ้อยคำหรือ
กวีงั้นรึ
ข้าเป็นกวีมาจนบัดนี้ แต่ข้าเพิ่งเห็นความงาม ที่ทำให้บทกวีของข้า...
...เทียบเทียมกับเสียงนกกาที่หอคอยลอนดอน
- ข้าหมิ่นท่านประการใดหรือ - ที่เจ้าลวนลามสมบัติข้า
ข้าไม่อาจหลั่งเลือดในเรือนนาง แต่ข้าจะเชือดคอเจ้าสักวัน
เจ้ามีนามว่าอะไร
คริสโตเฟอร์ มาร์โลว์ขอรับใต้เท้า
โรมีโอ โรมีโอ
ชายหนุ่มแห่งเวโรน่า
ละครชวนหัวโดยวิลเลี่ยม เช็คสเปียร์
- แม่นาง - ใครหรือนั่น
- วิลล์ เช็คสเปียร์ - คุณผู้หญิงเจ้าคะ
สักประเดี๋ยวนะ แม่นม
- โอ คุณเช็คสเปียร์ - คนเดียวกัน อนิจจา
ทำไมจึง "อนิจจา" ล่ะ
- ข้าเป็นผู้น้อย - "อนิจจา" เสียจริงนะ
เพราะข้ายกย่องท่านไว้ว่าเป็นกวีที่ข้านับถือ...
...เป็นนักประพันธ์ละครที่ประทับครองใจข้า
- ข้าเป็นผู้นั้นเช่นกัน - คุณหนูเจ้าคะ
ประเดี๋ยวนะ แล้วข้าจะกลับมา
โธ่ ข้าแสนจะโชคดี เห็นจะต้องโทษเป็นแน่
โอ แม่นาง ที่รักของข้า
ถ้าเขาพบท่านที่นี่ เขาต้องปลิดชีวิตท่านแน่
- ท่านเอ่ยคำเดียวพวกเขาก็จะกรูมา - โอ ให้แลกทั้งโลกก็ไม่ทำ
- คุณหนูเจ้าขา - เดี๋ยวนะ
"ชักดาบออกมา ถ้าเป็นชายชาตรี"
"เกรกอรี่ จำที่โดนกระหน่ำไว้นะ"
"แยกไป เจ้าโง่ เก็บดาบเสีย เจ้าไม่รู้ว่าทำอะไรไป"
เริ่มต้นก็ดีอยู่ แล้วก็กลายเป็นเครียดเรื่องโรซาไลน์
ตรงไหนที่ชวนให้ขำ หือ วิลล์ หมาล่ะอยู่ตรงไหน
เจ้าคิดว่าน่าขำไหม
ข้าเป็นสลัด แล้วตอนนี้เป็นแม่นม มันน่าขำซิ
เราขาดตัวแสดงอีกหกคน ที่มีอยู่ก็พูดจาโฮกฮาก...
...กับพวกพูดตะกุกตะกักที่น่าส่งกลับไปแหล่งโทรม
ข้าผิดหวังกับโรมีโอ ข้าเห็นความวอดวายรออยู่
ละครเราสั้นไปสี่องก์ นั่นแหละความวอดวาย
- ท่านขอรับ - เจ้าเป็นใคร เจ้าหนู
ข้าคืออีเธล บุตรสาวโจรสลัดขอรับ
ถ้างั้นก็วอดวายแน่
โปรดฟังข้าหน่อย
- ท่านสุภาพบุรุษ ขอบพระคุณ - ไม่เป็นไรมิได้
- นั่นใครกัน - ไม่ใช่ใครที่ไหน ผู้แต่ง
เรากำลังจะเริ่มงานครั้งยิ่งใหญ่
เป็นธรรมเนียมที่ต้องปราศัยเล็กน้อยในวันแรก
ไม่มีพิษภัย นักเขียนชอบทำกัน
พวกท่านอยากรู้ว่าจะได้เล่นบทอะไร เราจะตกลง ให้เรียบร้อย...
ข้าทำเอง
ฟังทางนี้นะ เจ้าคนถ่อย
นักแสดงน่ะหาง่ายราคาถูก
และข้า ฮิวก์ เฟ็นนี่แมน กำไข่ของพวกเจ้าไว้
ไชโย
คณะละครแอดมิรัลเมนกลับมาแล้ว
ไชโย
เน็ด
เฮ็นสโลว์
เอิร์ล ดีใจที่ได้เห็นท่าน
นี่ใครกัน
เงียบนะ เจ้าหมาน้อย
ข้าคือเฮียโรนิโม
ข้าก็คือแทมเบอร์เลน
ข้าคือฟาอุสตัส
และข้าคือ บารับบัส ยิวแห่งมอลต้า
อ้อ คุณวิลล์ ข้าคือพระเจ้าเฮ็นรี่ที่หกอีกด้วย
ละครเรื่องอะไร ข้าเล่นบทไหน
- เดี๋ยวก่อน ท่าน - ท่านเป็นใคร
ข้าคือเงิน
งั้นก็อยู่ต่อไปได้
ถ้าเงียบเฉยไม่พูดจา
และตั้งใจดู จะได้เห็นว่าอัจฉริยะบุรุษ สรรค์สร้างตำนานอย่างไร
- เป็นพระคุณ ขอรับ - เราอยากได้ตัวเล่นบทเมอร์คิวชิโอ
หนุ่มสูงศักดิ์แห่งเวโรน่า
- ชื่อของละครเรื่องนี้ล่ะ - เมอร์คิวชิโอ
งั้นหรือ
ข้าจะเล่นบทเขาเอง
คุณโป๊ป คุณฟิลิป ยินดีต้อนรับ
จอร์จ ไบรอัน เจมส์ อาร์มิเทจ
แซม พ่อโฉมงาม
- ท่านพร้อมจะตกหลุมรักอีกหรือไม่ - พร้อมแล้วคุณเช็คสเปียร์
เสียงของท่าน ต่ำลงไปหรือนี่
ไม่หรอก เป็นหวัดนิดหน่อยเท่านั้น
คุณเฮ็นสโลว์ ท่านมีตัวแสดงครบแล้ว... ยังขาดแต่ หนุ่มน้อยโธมัส เค้นท์คนเดียว
ข้าได้ชมเรื่องแทมเบอร์เลนที่เขาเล่นนะ
- แสนวิเศษ - ใช่ ข้าได้ดู
แน่นอนงานประพันธ์ยิ่งใหญ่เช่นนั้น
ไม่มีใครทำได้เหมือนมาร์โลว์
โชคดีนะเจ้าหนู
ข้าเคยเล่นละคร
เขาตัดหัวข้าในไททัสแอนโดรนิคัส
ข้าแต่งละครได้เมื่อไรก็จะเขียนเชิงไททัส
เจ้าชอบเรื่องนั้นรึ
ข้าชอบตอนเขาตัดหัวคน
และลูกสาวถูกมีดเชือดเฉือนยับเยิน
- เจ้าชื่ออะไร - จอห์น เวบสเตอร์
นี่แน่ะ ไอ้แมวเหมียว
เลือดสาดสะใจ
ก็แค่งานประพันธ์
ข้าต้องกลับไปละ
ดูแน่ะ เขามาแล้ว ได้โปรดเขยิบถอยไป
ข้าจะรู้ความระทมของเขา ใช่จะบอกปัด
ข้าปรารถนาไม่ให้ท่านไร้สุข เพราะความผันแปรดอกนะแม่นาง
- ข้ามบทเขาไปก่อน - บทอะไรของใคร
- โรมีโอ - คนที่มาพร้อมจดหมายนั่นหรือ
- อะไรนะ - สวัสดี ญาติข้า
ยังวันอยู่มิใช่หรือ
- เก้านาฬิกายามเช้า - สำหรับข้า ยามเศร้าดูเนิ่นนาน
เศร้าใดหนอที่ทำให้เวลาของโรมีโอเนิ่นนาน
เมื่อขาดสิ่งที่ทำให้เวลาถดถอยน้อยลง
- ดี - มีความรักรึ
- ขาด - ความรักน่ะหรือ
- ขาดความชื่นชอบของเธอผู้ที่ข้าหลงรัก - อย่าพูดต่อกันไปอย่างนั้น
ขอรับกระผม
- เข้าใจที่ข้าว่าไหม - ไม่เข้าใจขอรับ
เจ้ากำลังกล่าวขวัญถึงนางหนึ่งที่เราจะไม่ได้พบเห็น
จะมีคารมคมคายอะไรเหลือเมื่อพบกับจูเลียต
- จูเลียตหรือ อีเธลกระมัง - คุณพระเอ๋ย
ข้าต้องถูกขัดจังหวะเช่นนี้เรื่อยไปหรือ
เขาจะทำอะไรในองก์ที่สอง เมื่อได้พบกับแม่ยอดรัก
ขอประทานอภัยขอรับ ข้ายังไม่เห็นองก์ที่สอง
เจ้าจะเห็นได้อย่างไรเมื่อข้ายังไม่ได้เขียน
เอาอีกรอบหนึ่ง
วิลล์
เมอร์คิวชิโออยู่ไหน
ลั่นดาลอยู่ในนี้ ข้าขอปล่อยให้ท่านดูแลฉากนี้
ข้าต้องเขียนกลอนสักบท
กลอนรึ ละครกระมัง
"ถึงแม่นางไวโอล่าเดอเลสเซ็บ
"ผ่านโธมัสเค้นท์ผู้ถือจดหมาย"
"ให้ข้าเปรียบแม่นางกับวันแห่งคิมหันตฤดู
"แม่นางงามกว่า อุ่นกายกว่าวันเวลาคิมหันต์
"ลมกล้าพัดสะบัดช่อดอกอ่อนเดือนพฤษภาคม..."
สวดอธิษฐานสองชั่วโมงเชียว
แม่นางไวโอล่าเคร่งเจ้าค่ะใต้เท้า
การสวดมนต์เป็นกิจวันอาทิตย์
และสวดสองชั่วโมงไม่ใช่เคร่งดอก แต่ถือว่าตัวเองสำคัญ
ทางที่ดีท่านใต้เท้ากลับมาวันพรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ
และข้าขอวานให้บอกแม่นางว่าจงแสดงอัธยาศัย...
...ต่อผู้เป็นใหญ่ของแม่นางมาได้หกวันด้วย
แม่นางไวโอล่า
ท่านลอร์ดเวสเซ็ก ท่านรออยู่นานน่ะซี
ข้ารู้อยู่แก่ใจ
แต่เป็นสิทธิพิเศษของผู้เลอโฉม
ใต้เท้าเยินยอข้า
หามิได้ ข้าได้เฝ้าทูลสมเด็จพระราชินี
คนตระกูลเวสเซ็กผู้ใดจะสมรสต้องขอพระราชทาน พระบรมราชานุญาต
เมื่อได้พระราชทานก็ถือว่าเป็นพระบรมราชโองการ
ใต้เท้าปรารถนาจะสมรสกระนั้นหรือ
ท่านพ่อของแม่นางน่าจะแจ้งให้ท่านได้ทราบ
ท่านซื้อตัวข้าให้แม่นาง
ท่านจะกลับจากตำหนักชนบทมาร่วมงานสมรส อีกสองสัปดาห์จากวันเสาร์นี้
แม่นางได้รับอนุญาตให้แสดงความยินดีได้
แต่ข้าไม่ได้รักใต้เท้าเลย
จิตใจท่านโอนเอนจริงนะ
พ่อท่านเป็นพ่อค้าคหบดี
บุตรธิดาของท่านจะได้บรรดาศักดิ์ ส่วนข้าก็มั่งคั่งดังเดิม
เรื่องที่จะพูดหารือวันนี้ก็มีเพียงเท่านี้
ท่านจะชอบเวอร์จิเนีย
- เวอร์จิเนียหรือ - อ๋อ ใช่
ความมั่งคั่งของข้าอยู่ที่ไร่ปลูกใบยาสูบ
ข้าต้องการเงิน 4,000 ปอนด์จัดหาปัจจัยใส่เรือลงทุน ทำการค้าครั้งนี้
ข้าเชื่อว่ายาสูบจะรุ่งเรืองในภายภาคหน้า
เราไม่ต้องอยู่นานนักหรอก สักสามหรือสี่ปีเท่านั้น
แต่ทำไมเลือกข้า
นัยน์ตาของท่าน
ไม่ ริมฝีปากท่าน
ท่านจะขัดขืนท่านพ่อและพระราชินีหรือ
พระองค์ทรงโปรดเกล้าฯแลัวหรือ
พระองค์ทรงประสงค์ทอดพระเนตรท่าน
ที่เมืองกรีนิช วันอาทิตย์นี้
จงยอมถ่อมตัวและกตัญญู...
...และพูดสั้นๆ
ข้าจะทำหน้าที่ของข้า ใต้เท้า
"คุณวิลล์ กวีที่ข้าชมชอบสุดหัวใจ
"ข้าขอวิงวอนให้ท่านลืมข้าจากใจท่าน
"ข้าต้องสมรสกับลอร์ดเวสเซ็ก
"ตามหน้าที่ของธิดา...
"...และพระราชเสาวนีย์สมเด็จพระราชินี"
"บุรุษด้านเหนือเวที สตรีเวทีด้านล่าง
"ท่านเป็นสตรีหรือคุณเค้นท์.
อภัยข้าด้วยขอรับ
เราต้องซ้อมกันอีกครั้ง
ท่านไม่ชอบคำปราศัยหรือ
ไม่เลย คำปราศัยดีเลิศ
"โอ งั้นข้าก็เห็นเทพธิดามาหาท่าน"
เยี่ยมยอด ความยาวก็พอดี
แต่แล้วก็หายไปนานเท่ากับเนื้อหาของพระคัมภีร์
นั่นไง แล้วก็จะมีการดวลดาบ
โรมรันกันด้วยดาบและวาจาอย่างที่ข้า หรือใครๆเคยเขียน
เขาตายอย่างสะเทือนอารมณ์และบทกลอน ที่ท่านไม่เคยเห็นมาก่อน
"ขอให้ทั้งสองตระกูลจงฉิบหาย"
เขาตายหรือ
วิลล์
ละครของข้าอยู่ไหนล่ะ
เอาจดหมายให้นางหรือไม่
และนี่ของท่าน
โอ โธมัสนางตัดสายใยสวาทของข้า
ข้าขาดหางเสือ
แหลกสลายไร้ค่า
เหมือนหุ่นกระบอกในกล่อง
- เป็นนักเขียนเรอะ - พายเรือไป
นางบอกข้าให้ตีตัวห่างไป
นางจะสมรสกับลอร์ดเวสเซ็ก ข้าจะทำประการใด
ถ้าท่านรักนางท่านจงทำตามคำขอร้อง
- แล้วทำให้หัวใจนางกับข้าแหลกสลายรึ - ท่านรู้ได้แต่ใจตัวเองเท่านั้น
นางรักข้านะโธมัส
- นางกล่าวเช่นนั้นรึ - มิได้
แต่กระนั้นนางก็รัก นี่หมึกเปื้อนเพราะหยดน้ำตา
เมื่อนางส่งจดหมายให้เจ้านางร่ำไห้บ้างไหม
- เธอส่งจดหมายผ่านทางแม่นม - ป้าของเจ้า
ใช่ป้าของข้า
แต่อาจร่ำไห้บ้างก็ได้
วิลล์ บอกหน่อยซิว่าท่านรักนางอย่างไร
เหมือนความป่วยไข้และการรักษาผสมผสาน
แล้วก็
เหมือนสายฝนแสงตะวัน
เหมือนเย็นกับร้อน
แม่นางของท่านงามไหม
ข้ามาจากบ้านชนบท
ยังไม่เคยเห็นนางใกล้
บอกข้าซิว่า...นางมีโฉมงามเพียงใด
โธมัสหากข้าเขียนได้ด้วยความงามของตานาง
ข้าเกิดมาเพื่อมองตานางแล้วข้าก็รู้จักตัวเอง
ริมฝีปากนางล่ะ
ริมฝีปากนางน่ะหรือ
กุหลาบยามเช้าคงเฉาคากิ่งถ้ามันเกิดความริษยาได้
และเสียงของนาง ดุจเสียงนกลาร์คเช่นนั้นหรือ
ทุ้มนุ่มนวลกว่าเสียงจ๊อกแจ๊กของบรรดานกลาร์ค
ข้าจะขับนกไนติงเกลออกไปจากสวนก่อนมัน จะขัดจังหวะเสียงเพลงของนาง
- นางร้องเพลงด้วยหรือ - เรื่อยไปเชียวล่ะ
ไม่ต้องสงสัย และดีดลู้ทด้วย นางมีพรสวรรค์ทางดนตรี
ทรวงอกนางล่ะ
ข้าได้พูดถึงทรวงอกของนางหรือเปล่า
อกนางเป็นฉันใดหรือ
โอ โธมัสเอ๋ย ผลแอปเปิ้ลคู่หนึ่ง...
...กลมกลึงงามดุจแอปเปิ้ลทอง
ข้าคิดว่าแม่นางนั้นฉลาดล้ำที่ให้ความรักของท่าน อยู่ไกลเกินเอื้อมไว้
จะมีสตรีใดที่เทียบเทียมคำบรรยายนั้นได้ยามเข้าใกล้
...เมื่อตาริมฝีปากและเสียงของนาง ก็คงไม่งามเกินของข้าไปได้
ยิ่งกว่านั้น เป็นไปได้หรือที่...
...สตรีผู้มั่งคั่งและสูงศักดิ์ศรี...
...จะสุขในรักกับกวีนักแสดงเข็ญใจต่ำต้อย
ได้แน่ ให้พระเป็นพยาน
ความรักไม่มีชนชั้นฐานะเป็นพรมแดน
มันจุดประกายในพระราชินีกับวนิพก ที่สวมวิญญาณกษัตริย์
ความรักของเขาเป็นเรื่องของคนสองคน
ถ้าจะห้ามรักเสีย ใจเราก็เฉาไป
บอกแม่นางว่าวิลเลี่ยม เช็คสเปียร์รอนางอยู่ในสวน
แล้วลอร์ดเวสเซ็กนั่นเล่า
ขอเพียงจูบเดียว ต่อให้สักพันเวสเซ็กข้าก็ไม่หวั่น
โอ้ วิลล์
ขอบพระคุณ แม่นาง
แม่นางรึ
ไวโอล่า เดอ เลสเซบ รู้จักตั้งแต่ตัวสูงแค่นี้
ไม่เคยหลอกใคร
แปลกเหมือนกันนะ ข้าก็ชอบเขียนเหมือนกัน
ท่านอ่านไม่นานก็คงจบ
ข้าคาดว่าท่านคงรู้จักร้านขายหนังสือทั้งหมด
ท่านรักคนเขลาได้ไหม
หรือรักนักแสดง
เดี๋ยวก่อน
ท่านยังเป็นหญิงและท่านอาจเข้าใจผิดในตัวข้า เหมือนข้าหลงเชื่อตัวโธมัส เค้นท์ก็เป็นได้
ท่านประพันธ์ละครของ วิลเลี่ยม เช็คสเปียร์ ใช่หรือไม่
ข้าเอง
ถ้าเช่นนั้น จูบข้าอีกเพราะข้าไม่เข้าใจผิด
ข้าไม่รู้ว่าจะเปลื้องกายชายอย่างไร
มันแปลกใหม่สำหรับข้าด้วย
ไปซิ ไป
ข้าไม่เคยคิดเลย
มีบางอย่างที่ดีกว่าละครเสียอีก
มีซิ
แม้กระทั่งละครของท่านรึ
และนี่เป็นครั้งแรกด้วย
ท่านจะไม่จากข้าไปนะ
ข้าต้องไป
ดูเถิดหน้าต่างนั่นสว่างเรืองรอง
เพราะแสงจันทร์น่ะ
หาใช่ไม่ เสียงไก่ขันยามเช้าปลุกให้ข้าตื่น
นกฮูกต่างหาก มานอนเกิด
โอ ให้เฮ็นสโลว์รอไป
คุณเฮ็นสโลว์หรือ
ให้เขาเรียกหาบทละครไปก่อนเถิด
โอ้ ไม่ได้หรอก
ยังมีเวลา ยังค่ำคืนอยู่
- สว่างแล้ว ไก่ขันบอกเวลา - นกฮูกต่างหาก
เชื่อข้าเถิดที่รัก นกฮูกจริงๆ
ท่านจะให้พวกเรานักแสดงไม่มีบทจะอ่านวันนี้หรือ
คุณหนูเจ้าคะ
คนในเรือนตื่นรับวันใหม่กันแล้ว
โลกใหม่ต่างหาก
ท่านผู้แสวงบุญ ท่านไม่ปราณีมือของท่านเสียเลย
ท่านให้ความใส่ใจแบบไหนกัน
เพราะนักบุญมีมือที่ให้ผู้แสวงบุญสัมผัส
ฝ่ามือที่สัมผัสกันคือการจุมพิตแสนประเสริฐ
นักบุญไม่มีริมฝีปากเช่นเดียวกับผู้แสวงบุญดอกหรือ
ใช่ ท่านผู้แสวงบุญ
ริมฝีปากที่ใช้เอื้อนเอ่ยคำอธิษฐาน
ถ้าเช่นนั้นท่านนักบุญ ให้ริมฝีปากทำสิ่งที่มือทำ
คือสวดอธิษฐาน
เชิญเถิด หาไม่ศรัทธาจะแปรเป็นสิ้นหวัง
นักบุญย่อมไม่เคลื่อนกาย แต่ยอมทำเพื่อเห็นแก่ ผู้ภาวนา
ทีของท่าน
โธ่ แล้วกันซิ
ก็จงอย่าเคลื่อนกาย....
...เมื่อผลสนองต่อคำสวดอธิษฐานของข้า
ดังนั้นจากริมฝีปากข้า โดยท่านบาปข้าสลายหายไป
แล้วริมฝีปากข้าก็รับบาปที่เขากระทำไป
บาปจากริมฝีปากข้าหรือ ขอเชิญล่วงล้ำเข้ามา มอบบาปให้ข้าอีกหน
เอาละ เอาละ ยังไม่ถูกนัก
ต้องอีก...ข้าทำให้ดู
แล้วริมฝีปากข้าก็รับบาปที่เขากระทำไป
บาปจากริมฝีปากข้าหรือ ขอเชิญล่วงล้ำเข้ามา มอบบาปให้ ข้าอีกหน
- ท่านจูบตามตำรา - วิลล์ วิลล์
นับว่าโชคดีที่ท่านอยู่นี่
- ทำไมไม่ให้ข้าเขียนบทที่เหลือจนจบเสียล่ะ... - เอาละ
เล่นต่อไป คราวนี้แม่นม ราลฟ์อยู่ไหนกัน
คุณผู้หญิง ท่านแม่อยากคุยกับคุณผู้หญิง
- ท่านแม่เป็นอะไร - สมรสหรือเป็นโสด
แม่ของนางเป็นแม่บ้านแม่ศรีเรือน
...ชาญฉลาดมีคุณธรรม
ข้าเลี้ยงดูบุตรสาวของนางที่ท่านเอ่ยถึง
ชายใดที่ได้นางไปเป็นคู่เชยชม...
...ก็จะได้เงินสินสอดเป็นรางวัล
นางเป็นตระกูลคาปูเล็ตรึ
โอ้อนิจา ชีวิตข้ากลายเป็นหนี้อริเสียแล้ว
ไปให้พ้นเถิด เมื่อการประชันขันแข่งเป็นยอด
นั่นแหละหนาที่ข้าหวั่น เกรงจะผวากว่าเดิม
นี่แม่นม บุรุษโน่นแน่ะเป็นผู้ใด
บุตรทายาทเฒ่าไทบีเรีย
ข้าอยากให้เป็นค่ำคืน
- แล้วบุรุษที่ไม่ยอมเริงลีลาศนั่นเล่า - ข้าไม่ทราบได้
จงถามนามของเขา
หากเขามีคู่ครอง หลุมศพข้าคือเตียงวิวาห์
อย่าเลยอย่าไป
ข้าต้องไป
- บุตรโทนของศัตรูร้ายกาจของท่าน - เลวร้าย
เลวร้าย..เสียจริงๆ
"แต่แสงละมุนที่สาดผ่านหน้าต่างโน่นเล่า มาแต่แห่งหนใด
"บูรพาทิศ
"และจูเลียตคือสุริยา
"ตื่นเถิด แม่นางสุริยา และขจัดดวงจันทร์ใจริษยา...
"...ผู้เศร้าโศรกจนสีหน้าซีดเผือด
"...จนท่านซึ่งเป็นสาวใช้ยังสดสวยกว่า"
- โอ้ วิลล์ - บางคำไพเราะเหมือนบทละคร
"ใช่แล้วแม่นาง นั่นแหละคือที่รักของข้า
"โอ ให้นางได้ล่วงรู้ว่านางคือที่รัก
"แก้มเปล่งปลั่งของนางเย้ยดาวให้ได้อาย...
"..เหมือนแสงตะวันเย้ยแสงตะเกียง"
นัยน์ตานางคมเข้มเหมือนจากสรวงสวรรค์สู่ผืนดิน...
...สาดแสงจ้า...
...จนหมู่วิหคร้องเพลงด้วยเผลอคิดไปว่ามิใช่ราตรี
จงยลยามที่นางเอียงปรางบนมือนางเถิด
โอ้ ข้าใคร่ได้เป็นถุงสวมมือนางเสียนี่กระไร...
...ให้ได้สัมผัสปรางงามนั้น
ตัวข้า
"โอ้ โรมีโอ โรมีโอ
"ท่านอยู่ ณ หนใด
"ผละจากบิดาของท่านถอดถอนนามแห่งตน"
หากท่านไม่พึงประสงค์ก็จงสาบานเถิดที่รัก
และข้าจะขอไม่เป็นคาปูเล็ตอีกต่อไป
ขอข้าได้ยินอีกหน่อยหรือให้ข้ากล่าวบ้าง
ท่านเป็นคนเช่นไรที่ใคร่แฝงกายในยามราตรี...
"...ฝืนคำแนะของข้า"
ด้วยนามที่ข้าหาทราบไม่ "ไฉนเลยข้าจะบอกท่านได้ว่าข้าเป็นใคร
นามข้าน่ะหรือแม่โฉมงามข้าชังนัก ด้วยเป็นนามของศัตรูท่าน
หากเขียนนามนั้นไว้ข้าจะฉีกทิ้งเสีย
"กำแพงสวนนั้นสูงยากแก่การปีน...
"...และเป็นมรณะสถาน สำหรับตัวท่าน...
"...หากญาติข้าเห็นท่านที่นี่
"หากเขาเห็นท่าน เขาปลิดชีพท่านแน่"
อนิจจาแววตาท่านส่อถึงภัยยิ่งกว่าดาบ 20 เล่ม
ท่านดูแสนหวาน ข้ายืนยันค้านคำกล่าวเขาได้
ของสิ้นทั้งโลกจึงคุ้มเมื่อเขาพบท่านที่นี่
ข้าสวมเสื้อคลุมซ่อนกายาจากสายตาอริของเขา
หากท่านมีจิตพิศวาสข้า เชิญเขามาเห็นข้าเถิด
"ราตรีสวัสดิ์
"เมื่อท่านทอดกายนอนผ่อนพักกายา...
"...เช่นกับอารมณ์หวานในอกข้า
"โอ้ นางจากข้าไปให้อ้างว้างค้างอยู่หรือ"
นั่นบทข้านี่
ของข้าด้วย
"โอ้ นางจากข้าไปให้อ้างว้างค้างอยู่หรือ"
ท่านได้ความพึงใจใดในราตรีนี้
ความรักของนางแลกกับสาบานรักเดียวจากข้า
"พรมแดนข้าไร้ขอบเขตดั่งท้องทะเล
"ความรักข้าลึกปานกัน
"ยิ่งให้มากเท่าใด
"ก็ยิ่งมีเพิ่มขึ้นมา
"ด้วยสองสิ่งนี้ไร้จุดจบ
นายหญิงเจ้าคะ
ข้าได้ยินเสียงจากข้างใน ลาก่อนที่รัก
- "สักประเดี๋ยว แม่นม" - สักประเดี๋ยว แม่นม ท่านมอนตากิว จงจริงใจ
"อยู่ต่ออีกนิด เดี๋ยวข้าจะกลับมา"
อยู่ต่ออีกนิด เดี๋ยวข้าจะกลับมา
โอ้ คืนอันแสนสุข
"ข้าหวั่นว่า...
"...ด้วยเป็นราตรีกาล จะเป็นความฝันกระมังหนอ
"หวานชื่นเกิน...
"...ที่จะเป็นจริงได้"
เลิกความเพียรปล่อยข้าให้รันทดใจไปคนเดียว
อีกพันครั้ง ราตรีสวัสดิ์
อีกพันครั้งที่หวังจะได้ยลโฉมนาง
ข้าเคลื่อนกายไม่ได้ในชุดนี้ ข้าดูแล้วดังสุกร
คอคางหายไปในชุดสุกร
- เป็นอย่างไรบ้าง - ใช้ได้
เน็ด ข้ารู้ ข้ารู้น่า
งั้นก็ดี
แต่ชื่อเรื่องใช้ไม่ได้
ขอแนะว่าชื่อ โรมีโอกับจูเลียต
ขอบใจ เน็ด
- ท่านเป็นสุภาพบุรุษ - และท่านเป็นถังอาจมแห่งมณฑลวอริคเชียร์
- พรุ่งนี้โมงใดที่ให้ข้าส่งถึงท่าน - เก้านาฬิกา
ข้าจะไม่พลาด กว่าถึงยามนั้นนานเหมือน 20 ปี
ข้าลืมไปว่าเรียกท่านกลับมาทำไม
- ท่านว่าจะไม่มีบทหมาเลยรึ - เงียบเถิด
บาดหลวงทำการสมรสลับให้ทั้งสอง
แล้วเน็ดก็เกิดต่อสู้กับคาปูเล็ตคนหนึ่ง
โรมีโอพยายามเข้าไปห้ามขวางทางเน็ด คือขวางทางเมอร์คิวชิโอ
ดังนั้นไทบอลท์ก็ฆ่าเมอร์คิวชิโอ แล้วโรมีโอก็ฆ่าไทบอลท์บ้าง
เจ้าเมืองจึงเนรเทศเขาออกจากเวโรน่า
แล้วก็เกิดเรือแตกกลางทะเลใช่ไหม...
...ไปติดอยู่เกาะจอมโจรสลัด
พระเจ้าช่วย หยุดพูดเหลวไหลและไปให้พ้น
ออกไป
ขออโหสิสักพันครั้ง
โปรดกรุณา
เหมือนดังเส้นใยไหมทอกลับเข้าไปอีกฉันใด
ความรักหึงหวงในเสรีของเขาก็ฉันนั้น
- ข้าอยากเป็นวิหคของท่าน - ข้าเช่นกัน แต่ข้าจะสังหารท่านด้วยรักเกินขนาด
ราตรีสวัสดิ์ ราตรีสวัสดิ์
การจากช่างเป็นความเศร้าที่หวานชื่น ข้าขอกล่าวอำลาในวันพรุ่ง
วันอาทิตย์
จนวันอาทิตย์
ข้าพบบางอย่างในฝัน
บาดหลวงที่สมรสให้เขาจะกุมอนาคตของเขา
- แต่จะลงเอยดีด้วยความรัก - ในสวรรค์กระมัง
ที่ข้าเขียนอยู่ไม่ใช่ละครชวนหัว
แม่น้ำใหญ่ขวางชู้รักของข้า
ครอบครัว หน้าที่ ชะตาชีวิต
เปลี่ยนไม่ได้เช่นดังธรรมชาติ
ใช่
นี่ไม่ใช่ชีวิตจริง
เป็นฤดูที่ฉกเอามา
- อดทนหน่อย ใต้เท้า - อดทนรึ
- เจ้าจะกล้าขอให้พระนางเจ้าอดใจรอรึ - ใต้เท้าข้าจะ..
วันอาทิตย์ ที่กรีนิช
นี่ตั้งใจฟังนะ แม่นมน้อย
พระราชินี...ผู้ครองบังลังก์
ที่พระเจ้าเลือกสรร ผู้ประกอบด้วยพระสง่าราศรี เหนือเกล้าเหนือกระหม่อม....
...จะเสด็จไปกรีนิช ร่วมคืนเฉลิมฉลอง...
...เพื่อประทานพระอนุญาตให้ข้าเลือกคู่ครอง
และถ้าเราไปช้า แม่เฒ่าจะไม่อภัยเลย
จงเข้าไปห้องแม่นางพานางออกมา ไม่ว่าจะสวมชุดชั้นในหรือไม่ก็ตาม
ท่านทำไม่ได้ แม้จะเพื่อพระราชินีก็ตามที
แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร สมรสกับท่านแทนหรือ
ที่จะเป็นภรรยาของนักแสดงต่ำต้อย
ข้าจะหวังให้ท่านหญิงไวโอล่าทำได้ก็ในฝันเท่านั้น
ข้าจะทำถ้าข้าทำตามใจปรารถนาได้ในยามกลางวัน
ท่านทำอะไรก็ได้ในความฝันยามราตรี
- ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะไปกรีนิช - ข้าจะไปกับท่าน
- ท่านไปไม่ได้ เวสเซ็กฆ่าท่านแน่ - ข้าสู้ก็เป็นนะ
สู้กันบนเวทีนะซี
โอ วิลล์เอ๋ย
ข้าโธมัส เค้นท์ มอบใจให้ท่าน
แต่สำหรับไวโอล่า มีสายน้ำใหญ่ขวางเราอยู่
และข้าต้องสมรสกับเวสเซ็กอีกสัปดาห์จากเสาร์นี้
ข้าจะไปลากเธอลงมาตามพระบัญชา
อรุณสวัสดิ์ ใต้เท้า
แม่นาง วารีไม่รอท่าผู้ใด แต่กล้าพูดว่าวารีรอแม่นาง
เราก็มาถึงจนได้ ท่านใต้เท้า
พาคนซักผ้าไปด้วยหรือ
เพื่อนพี่เลี้ยงนางเป็นญาติจากชนบท
โอ้โฮ ท่านเป็นชายหาญโฉมงาม
ดั่งที่นางว่าไว้
เรียกข้าว่าวิลเฮลมิน่า
ในโอกาศที่ดีงามกว่านี้ละกระมัง
โอ้ ใต้เท้าคงไม่ขจัดข้าเสียดอกนะ
แม่นางต้องการข้ายิ่งนักข้าขอสาบาน
- บัดนี้รึ - บัดนี้
พระราชินีทรงให้หาแม่นาง ทูลตอบให้ดี
- มีผู้ชายคนหนึ่งไหม - ผู้ชายที่ไหน ใต้เท้า
มีผู้ชายที่เป็นกวี เข้าใจว่าเขียนบทละคร
- มันมาวนเวียนที่บ้านไหม - กวีละครหรือ
ไอ้ถ่อยยาจกงกเงินชื่อมาร์โลว์ คริสโตเฟอร์มาร์โลว์
- มันมาที่บ้านบ้างไหม - มาร์โลว์หรือ
อ้อ ใช่แล้วคนนั้น
เสื้องามดีแต่บทกวีไม่เข้าท่า
ไอ้หมา
ฝ่าพระบาท
ยืนตรงๆแม่หนู
ข้าเคยเห็นเจ้ามาก่อน
เจ้ามาดูละครทุกเรื่องที่โรงไวท์ฮอลล์ ที่ริชมอนด์
เพคะ ฝ่าบาท
เจ้าชอบสิ่งใดที่สุด
- ฝ่าบาท... - พูดดังๆ แม่หนู
ข้ารู้ว่าข้าเป็นใคร
เจ้าชอบเรื่องจักรๆวงศ์ๆไหม
เรื่องรบกัน
หรือความรักสูงศักดิ์
ข้าชอบละคร
ที่มีตัวแสดงเล่นละครให้ได้ชมเป็น...
เขาไม่ได้แสดงให้เจ้าชม แต่เล่นให้ข้าดู และอะไรอีก
ข้าชอบบทกวีเป็นที่สุด
มากกว่าลอร์ดเวสเซ็กหรือ
ท่านลอร์ด ถ้าท่านหาภรรยาไม่พบ...
...ไปตามหาที่โรงละคร
นักแต่งละครไม่สอนอะไรในเรื่องความรัก
เขาเขียนให้ดีงาม ให้ขำขันและกระตุ้นตัณหา
แต่ไม่เขียนให้เป็นจริง
แต่เขาเขียนได้
คือว่า ฝ่าบาทเพคะ เขาไม่เขียนหรือยังไม่เขียน
แต่ข้าเชื่อว่ามีคนหนึ่งที่เขียนได้
ท่านหญิงไวโอล่ายังอ่อนต่อโลก
ทูลกระหม่อมทรงทราบอยู่แล้ว
ธรรมชาติกับความจริงคืออริของการแสดง ข้ากล้าพนันสมบัติข้า
ข้านึกว่าที่เจ้ามานี่เพราะไร้สมบัติ
- ดูเหมือนไม่มีใครกล้ารับพนัน - ห้าสิบปอนด์
ห้าสิบปอนด์รึ
จำนวนพอเหมาะสมกับเรื่องที่พนัน
คือละครจะแสดงถึงความจริง และธรรมชาติความรักได้หรือไม่
ข้าจะเป็นสักขีพยานการพนันครั้งนี้...
...และเป็นผู้ตัดสินเมื่อถึงเวลา
แต่ข้ายังไม่เห็นว่าจะมีอะไรให้ตัดสิน
ไม่มีดอกไม้ไฟอีกแล้วหรือ
เขาจะสงบพักหลังความตื่นเต้น ที่ท่านหญิงไวโอล่ามาเฝ้า
แต่งกับเธอก็ได้ แต่เจ้ามันโง่เขลา
นางถูกเด็ดไปตั้งแต่ข้าเห็นนางหลังสุด และไม่ใช่เจ้า
ผู้หญิงด้วยกันรู้ของแบบนี้
เจ้ามาร์โลว์
เบอร์เบ็จ
ใครน่ะ
มาร์โลว์
ท่านจะเล่น ดร.ฟาอุสตัสบ่ายนี้
อย่าหักโหมนัก
- ต้องการอะไร คิต - ละครเรื่องสังหารหมู่ที่ปารีสของข้าเสร็จแล้ว
- อะไรนะ องก์สุดท้ายเสร็จแล้วหรือ - มีเงินเมื่อไรก็เอาไปเลย
- พรุ่งนี้ - พรุ่งนี้ท่านก็จะได้บทละคร
หยุดก่อนได้ไหม
ยี่สิบปอนด์แล้วเอาบทไป
นี่ เงินทองมีความหมายอะไรกับพวกเรา
อีกอย่าง ถ้าข้าอยากได้ละครก็มีรออยู่แล้ว ละครชวนหัวโดยเช็คสเปียร์
โรมีโอ
- ให้เฮ็นสโลว์ไปแล้ว - ไม่มีทาง
เอาละ ข้าจะไปเด็บฟอร์ด ขออำลาด้วยคารวะแด่ แม่โรซาไลน์
ข้าจ่ายเช็คสเปียร์สองเหรียญทองค่าโรมีโอ
ท่านจ่ายจริง แต่เน็ดอัลลินกับคณะแอดมิรัลเมน กำลังเล่นเรื่องนี้อยู่ที่โรงโรส
ทรยศ
คนหักหลังจอมขโมย
โอ ไม่นะ
วิลเลี่ยม เช็คสเปียร์
นี่ไงพวกคาปูเล็ตมาแล้ว
ให้ตายเถอะข้าไม่สนใจ
ตามข้ามาใกล้ๆ ข้าจะ ไปคุยกับมัน
ท่านสุภาพบุรุษ ข้าขอพูดกับคนหนึ่งในพวกท่าน
จะทำอย่างนั้นจริงหรือ
เข้าที่
- นี่ไงพวกคาปูเล็ตมาแล้ว - ให้ตายเถอะข้าไม่สนใจ
ตามข้ามาใกล้ๆ ข้าจะไปคุยกับมัน
ท่านสุภาพบุรุษ ข้าขอพูดกับคนหนึ่งในพวกท่าน
และคำเดียวกับคนหนึ่งของเรารึ
งั้นเอาเป็นพูดและฟาดกันเลยดีไหม
เจ้าขี้ขโมยที่ไม่สามารถหยุดปากกาไว้ที่ ขวดหมึกตัวเองอยู่ไหน
อยู่ไหนไอ้ถ่อย
ชักดาบออกมาถ้าเป็นลูกผู้ชาย
วิเศษ วิเศษ
และมีหมาด้วยนะ
ไม่
ขอร้องนะระวังกันหน่อย
ระวังของประกอบฉากด้วย
- วิลล์ อะไร.. - นักเขียนวิวาทกันน่ะ
เรื่องธรรมดา
อยู่นี่นะ
ท่านบาดเจ็บ
เมื่อคืนข้าฝันเรื่องเรือแตก
- ท่านลอยไปขึ้นฝั่งแผ่นดินแสนไกล - โอ้ อย่าเพิ่งเลย
ยังหรอก
เราจะใช้บทนี้ตอนอยู่ที่ระเบียง
การลงทุนของข้านะ เลมเบิร์ต
ล้างแค้น
ชัยชนะงดงาม
ดื่มฟรีขึ้นห้องก็พรีตามสบายเลย
แสนสุขสันต์อะไรอย่างนี้
- นี่โรงเตี้ยมนี่นา - ใช่โรงเตี้ยมแน่นอน
- ข้าจำท่านได้ ท่านเป็นกวี - ใช่แล้ว วิลเลี่ยมผู้พิชิต
ทีละคน ทีละคน
เขาหล่อเหลาเอาการ เล่าเรื่องของท่านไปเถิด แล้วข้าจะคอยหนุนกระตุ้นให้เพลิดเพลิน
- ที่นี่เป็นแหล่งหญิงงามเมือง - ใช่แล้ว โธมัส งามเลื่องลือทีเดียวล่ะ
เอาซิ ดื่มไปไม่ตายหรอก
ขอต้อนรับท่านสู่ถิ่นยอดของข้า ดื่มฉลองชัยให้ คณะแอดมิรัลเมน
เออ ข้า...ข้าก็ชอบ
คุณเค้นท์
ท่านยังไม่เคยได้ใช้ "ดุ้น" เสพสม
"ดุ้น" ของข้ารึ
คุณเฟนนี่แมน ท่านพิสมัยการละครเช่นนี้ ท่านน่าจะเล่นสักบทหนึ่งในละครของข้า
ข้ากำลังสร้างบทของเภสัชกรนายหนึ่ง บทน้อยแต่สำคัญยิ่งนัก
สวรรค์โปรด เป็นพระคุณ
โครงเรื่องเป็นอย่างไรล่ะ
ก็ มีแม่นมคนนี้...
เงียบ เงียบ เงียบ
ท่านเช็คสเปียร์....
...ได้ขอให้ข้ารับบทของเภสัชกร
เภสัชกรรึ
เรื่องราวอะไรนี่ แล้วเรือแตกที่ว่านั่นล่ะ
ละครชวนหัวนี้จะลงเอยแบบไหนกัน
- พระเจ้าช่วย ข้าก็อยากรู้ - พระเจ้าช่วย ถ้าท่านไม่รู้แล้วใครจะรู้
ขอให้มีโจรสลัดตัวตลกและจบด้วยความสุข
หรือจะให้เราส่งท่านไปหาเมียที่สแตรทฟอร์ด
วิลล์ คุณเฮ็นสโลว์ ทุกๆท่าน
วันแห่งความสลดของเราทุกคน มีข่าวจากโรงเตี้ยม ที่เด็บท์ฟอร์ด
มาร์โลว์ตายเสียแล้ว
เพราะถูกแทง
ถูกแทงตายในโรงเตี้ยมที่เด็บท์ฟอร์ด
ข้าทำอะไรไป
เขาเป็นมือหนึ่งในหมู่เรา
ลำแสงเจิดจ้าดับไปเสียแล้ว
ยกโทษให้ข้า
ขอพระเจ้าให้อภัยข้า
...เพราะเห็นแก่พระเยซูคริสต์
"รุ่งอรุณวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม
"ข้าออกจากเตียงเดินไป
"ยามรุ่งอรุณเบิกฟ้า
"ข้าพบแม่นางงามจับใจ..."
นางดูเศร้าสร้อย ข้าขอพาควบม้าเล่น
- นี่ไม่ใช่วันขี่ม้าของข้า - คุณพระช่วย ข้าเผลอคิดไปว่าขี่ม้าอยู่
ข้ากำลังไปโบสถ์
อ๋อ แน่นอน ข้าเข้าใจคาดหมายอยู่แล้ว
ใช่ซิ คาดหมายได้เลย...ในวันอาทิตย์
และในวันไว้ทุกข์
ข้าไม่เคยพบเจ้าหนุ่มนั่น ยกเว้นหนเดียวที่บ้านท่าน
ไว้ทุกข์หรือ
ใครสิ้นชีพไปหรือนายท่าน
พระเจ้าโปรด ข้าไม่นึกเลยว่าต้องเป็นข้าที่แจ้งข่าว
ความสูญเสียยิ่งใหญ่ในวงการละครและการเริงระบำ
แม่นาง
- เขาตายแล้วรึ - ถูกฆ่าตายที่โรงเตี้ยมเมื่อคืน
มาเถิดให้เราอธิษฐานเผื่อวิญญาณของเขา
อย่ามาหลอกข้านะเจ้าผี
อย่ามาหลอกข้าเลย
อย่าหลอกเพราะความรักพระคริสต์ อย่าหลอก
วิลล์
ที่รักของข้า
ข้านึกว่าท่านสิ้นชีพไปเสียแล้ว
ร้ายไปกว่านั้นอีก
ข้าฆ่าคนๆหนึ่ง
สัมผัสของมาร์โลว์ อยู่ในไททัสแอนโดรนิคัสของข้า
และพระเจ้าเฮ็นรี่ที่หก ก็เสมือนบ้านที่สร้าง บนฐานของเขา
ท่านไม่เคยกล่าวนิยมชมชอบเขาเช่นนี้
ก็ก่อนนี้เขายังไม่ตาย
ข้าจะยอมแลกละครเรื่องต่อๆไปของข้าทั้งหมด กับทั้งหมดของเขาที่ไม่มีวันจะมีขึ้นมาได้
ท่านมุสา
โกหกต่อหน้าแม่น้ำนี้เหมือนโกหกในเตียงข้า
ความรักของข้าหาใช่ความเท็จ
ข้ามีภรรยาน่ะจริง
และข้าก็ไม่อาจสมรสธิดา ของท่านเซอร์โรเบิร์ตเดอเลสเซ็บส์
ท่านไม่ต้องให้ภรรยาจากสแตรทฟอร์ด มาบอกเช่นนั้นก็ได้
แต่กระนั้นแม่นางก็ยอมให้ข้าขึ้นเตียงท่าน
รักอ่อนหัด
ข้ารักนักเขียนและยอมสละรางวัลเพื่อแลกกับบทกวี
ข้าซิหลงกลหนักเข้าไปอีก
ใช่ ท่านถูกลวง
เพราะข้าไม่รู้ว่ารักท่านมากเพียงใด
ข้ารักท่าน วิลล์
เหนือบทกวี
โอ ที่รักของข้า
- ท่านผละหนีจากข้ามาก่อน - เมื่อข้าคิดว่าท่านตาย ข้าไม่ใส่ใจ...
...เรื่องบทละครทั้งหลายที่จะไม่มีวันผุดเกิด...
...คิดแต่ว่าจะไม่ได้เห็นหน้าท่านอีก
ข้ามองเห็นอวสานของเราที่จะมาถึง
- ท่านสมรสกับเวสเซ็กไม่ได้ - ถ้าไม่ใช่ท่าน ทำไมจะเป็นเวสเซ็กไม่ได้
หากไม่ใช่เวสเซ็ก สมเด็จพระราชินีต้องทรงทราบสาเหตุ
- และจะไม่มีเช็คสเปียร์อีกต่อไป - ไม่เอา
แต่ข้าจะไปหาเวสเซ็กอย่างแม่ม่ายจากสัตย์สาบานนี้
ที่ให้โดยดุษฎีและไม่เป็นไปตามคำสาบาน
เพราะไปสังหารไทบอลท์ผู้เป็นญาติของจูเลียต
ที่เป็นผู้สังหารเมอร์คิวชิโอสหายโรมีโอ
โรมีโอจึงถูกเนรเทศ
- แต่บาดหลวงที่ทำพิธีวิวาห์เขาทั้งสอง... - บทข้าใช่ไหม
ท่านไง เอ็ดเวิร์ด บาดหลวงที่ทำพิธีสมรสเขาทั้งสอง เอาสารชนิดหนึ่งให้จูเลียตดื่ม
เป็นสารลึกลับที่ทำให้นางดูประหนึ่งสิ้นลมไปแล้ว
นางถูกนำไปยังอุโมงค์สุสานตระกูลคาปูเล็ต
นางจะฟื้นคืนชีพสู่รักเมื่อโรมีโอกลับคืนมา
ข้ายังกล่าวไม่หมด
แต่ชะตากรรมทำให้ข่าวแผนการของบาดหลวง ไปไม่ถึงโรมีโอ
เขาทราบแต่เพียงว่าจูเลียตสิ้นลม
เขาจึงไปหาเภสัชกร...
ข้าล่ะซี
...และซื้อยาพิษร้าย
เขาเข้าในอุโมงเพื่ออำลาจูเลียต ที่นอนตัวเย็นเยือกดั่งคนตาย
เขาดื่มยาพิษ
และนอนตายข้างนาง...
...และเมื่อนางฟื้นขึ้นเห็นว่าเขาตายแล้ว
จูเลียตก็หยิบกริชของเขา...
...ฆ่าตัวตายไปด้วย
เออ ก็คงทำให้คนดูหัวร่อกลิ้งไปหมดทั้งโรง
เศร้า..และแสนวิเศษ
ข้ามีหมวกกำมะหยี่สีน้ำเงินใช้ได้ดี
ข้าเคยเห็นหมวกที่ใช้ในร้านขายยา
กระนั้นหรือ
ใช่...
...มันเป็นประโยชน์
แต่ยังขาดไปหนึ่งฉาก
ระหว่างการสมรสกับความตาย
ละคร...
...ถูกเขียนออกมาให้เห็น
ข้าให้เสมียนที่ไบร์ดเวลเขียน
ลายมืองามดี
มีฉากใหม่อยู่ฉากหนึ่ง
- อ่านให้ฟังหน่อยซิ - "ท่านจะจากไปแล้วหรือ ยังไม่สว่างเลย
"นกไนติงเกล หาใช่นกลาร์คไม่
"ที่ดังก้องไปในหูท่านอย่างน่าพรั่นพรึง
"มันร้องเพลงทุกค่ำคืนบนต้นไม้โน่น
"เชื่อข้าเถิดที่รัก นกไนติงเกลต่างหาก
"นกลาร์คที่ประกาศรุ่งอรุณนั่นแหละ
"หาใช่ไนติงเกลไม่
"ดูแน่ะ ที่รัก เส้นแสงรำไร...
"...พาดผ่านกลุ่มเมฆด้านตะวันออกโน่นไง
"เทียนยามค่ำคืนมอดไหม้ไปหมดแล้ว
"และวันใหม่ย่างกรายเข้ามา...
"...บนยอดเขาเงาหมอก
"ข้าต้องไปเพื่อคงชีพหรืออยู่ต่อและสิ้นชีพ
"แสงไกลโน่นมิใช่แสงอรุณ ข้ารู้ดี
"มันคือสะเก็ดไฟที่ดวงอาทิตย์พ่นลมหายใจ...
"...เป็นประทีบส่องทางยามค่ำคืนให้ท่าน...
"...เป็นแสงนำทางท่านไปแมนทัว
"ฉะนั้น อยู่ต่อไปก่อน
"ยังไม่จำต้องจากไป
"ให้ข้าถูกจับตัว
"ให้ข้าถูกปลงชีพ
"ข้าก็อิ่มใจ เพื่อท่านได้อิ่มใจด้วย
"ข้าใคร่อยู่มากกว่า...
"...ความตั้งใจไป
"มาเถิด มรณา เชิญมา
"จูเลียตปรารถนาเช่นนั้น"
ท่านจะได้ดีรุ่งโรจน์
ข้าหวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีก
"ข้ามียาทิพย์ แต่บัญญัติแมนทัว...
"...คือความตาย ความตายมาสู่ผู้ที่เอ่ยเอื้อน
เขาก่อน แล้วจึงเป็นข้า
"ใส่นี่...
"...ในสารเหลวใดตามใจท่านและ..."
สิ่งนี้คืออะไรหรือ
เงินสร้างความหวานชื่นยามราตรีบนลิ้นชู้คู่ชื่น
- ดุจดนตรีแผ่ว... - เช็คสเปียร์
นักเขียนมือใหม่ใฝ่สูง
ข้าจะบอกที่ทางของเจ้า ในนรก
- ท่านย่างเข้ามาอยู่ในถิ่นข้าบัดนี้ - ให้ตายเถอะ ข้าขอสู้เจ้าทั้งโขยง
ข้าคนเดียวก็เกินพอ
ขยับซิ
มวลมิตรทั้งหลาย
เจ้านี่คือฆาตรกรฆ่าคิตมาร์โลว์
นี่วิลล์
ข้าปิติที่เขาตายเพราะคิดว่าเป็นเจ้าเท่านั้นที่ทราบ
นี่วิลล์
จริงนะ
มันเป็นการวิวาทในร้านเหล้า
มาร์โลว์ทำร้ายและถูกมีดของตัวเองปักเข้าตา
วิวาทเรื่องใบแจ้งรายการ
ใบแจ้งรายการ ไร้สาระเสียจริง
ไม่ใช่รายการแสดง รายการเก็บเงิน
พระเจ้าช่วย
- ข้าพ้นกรรม - นางอยู่ที่ใด
ปิดเสีย
โรงละครโรสปกป้องคนทรามที่หยามเกียรติข้า
รื้อมันเสียให้สิ้นซาก
ให้ราบเรียบติดดินแล้วโรยด้วยดินเปรี้ยว
คุณทิลนี่ย์ เรื่องอันใดหรือนี่
แข็งข้ออนาจาร
ท่านคุณหลวงขอรับ นางนั่นอยู่นี่
- ที่ใดไอ้หนู - โน่นแน่ะ
ข้าเห็นเต้านาง
อ้อ ให้สตรีเล่นละครกระนั้นรึ
สตรี ข้าบัญชาให้ปิดโรงละครนี้
เหตุใดหรือขอรับ
ลามกและไร้ยางอาย
และนำสตรีมาประจานบนเวทีต่อสาธารณะชน
ไม่ใช่พ่อคนนั้น แม่คนนี้
ก็คนนั่นแหละ
- นายคนนี้เป็นสตรี - โรงละครนี้ปิดแล้ว
ให้ติดประกาศเสีย
เน็ดข้าขอสาบาน ข้าไม่รู้เรื่องเลย
- ไม่มีใครรู้ - เขารู้
ข้าเห็นเข้าจูบเต้านมนาง
จบสิ้นกันแล้ว
ข้าเสียใจนะคุณเฮ็นสโลว์
ข้าอยากเป็นนักแสดง
ข้าเสียใจนะวิลล์
ท่าน...
...แสนวิเศษ
ขอบใจ
"ใส่นี่ลงในสารเหลวใดตามใจท่านและ..."
ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือ
ข้าน่าจะออกมาดี
- ข้าน่าจะออกมาเยี่ยมยอด - ข้าด้วย
เราทั้งสองนั่นแหละ
แลมเบิร์ต จัดการฆ่ามัน
นั่นรอได้
หลวงสันทนากรเดียจฉันท์เราทั้งหมดที่ป้อน สิ่งร้ายให้สังคม
แต่เจมส์ เบอร์เบ็จ บิดาของข้า
ได้ใบอนุญาตให้ตั้งคณะละครจากสมเด็จพระราชินี
และท่านสรรหาจากกวีและวรรณกรรมแห่งยุค
เราต้องแสดงให้เห็นว่าเราเป็นคนกลุ่มใด
วิลล์ เช็คสเปียร์มีละครเล่น
ข้ามีโรงละคร โรงละครเคอร์เท็นเป็นของท่าน
โรงละครเคอร์เท็น
โดยการอนุญาตของคุณเบอร์เบ็จ ฮิวก์เฟนนี่แมนโปรดักชั่น
ขอเสนอผลงานของคุณเฮ็นสโลว์ จากการแสดงของคณะแอดมิรัลเมน
ในโศกนาฏกรรมรันทดใจยอดเยี่ยม เรื่องโรมีโอกับจูเลียต
พร้อมกับคุณเฟนนี่แมนรับบทเภสัชกร เวลาบ่ายสามโมง
เราขาดตัวเล่นเป็นโรมีโอ
ส้ม ส้มหวาน
เรือข้าทอดสมอที่ท่าแบ็งไซด์ เตรียมล่องทะเลสู่เวอร์จิเนียบ่ายนี้
อย่าร่ำไห้เลย
ท่านได้อาณานิคมเพิ่ม
และใต้เท้าก็ได้ 5000 ปอนด์...
...จากธนบัตรในมือข้า
ขอเป็นทองคำให้ข้าอีกสัก 50 ได้หรือไม่...
...เพื่อจับจ่ายใช้สอยที่ท่าเรือ
เจ้าสาว
อรุณสวัสดิ์ ใต้เท้า
ข้าเห็นว่าท่าน...เริ่มกิจการแล้ว ไปโบสถ์กันเถิด
ไปให้พ้น
ในโศกนาฏกรรมรันทดใจยอดเยี่ยม เรื่องโรมีโอกับจูเลียต
ท่านใต้เท้า
- ขอท่านใต้เท้าโปรดดูแลนางให้ดี - ข้าขอรับรอง
ขอพระเจ้าอวยพร
ขอบใจ ไปกันเถอะ เอาล่ะ แม่นม
กระแสน้ำไม่รอท่า
ขออำลา ขอเชิญทุกคนไปเวอร์จิเนีย
แอปเปิ้ลเชื่อมจ้า
ซื้อแอปเปิ้ลไหม
ใช้ได้ไหม
มีทะเบียนจึงมีการแสดงได้ มีความชั่วร้ายก็มีการแสดงได้
มีทั้งใฝ่ฝันและความทนงก็มีการแสดงได้
นี่แหละนะธุรกิจการแสดง
สอง...
สองตระกูล...
- เราวอดวายเเน่ - ไม่น่า เดี๋ยวดีเอง
- เป็นไปได้อย่างไร - ข้าไม่รู้เรื่องลี้ลับ
สองตระกูล
มียศศักดิ์ทัดเทียมกัน
ในเมืองงามเวโรน่า
ณ ที่นั่นเราขอเดินเรื่อง
จากโบราณกาลพลิกผันสู่ความใหม่
ที่เลือดประชาชนแปดเปื้อนเป็นมือมลทิน
จากการเข่นฆ่าของสองอริ...
...สาวหนุ่มคู่รักข้ามกำแพงความชังปลิดชีพตน...
...ที่ความรักบริสุทธิ์ฝ่าฟันทำลาย...
...ด้วยชีวิตทลายความอหังการของผู้บังเกิดเกล้า
ขอเชิญท่านตั้งใจชมในอันดับต่อไป
สิ่งที่ขาดตกบกพร่อง ขอให้เราได้เสริมแต่ง
- วิเศษเลย - เช่นนั้นรึ
ดีหรือไม่
เกรกอรี่ ข้าขอพร่ำว่าเราไม่แบกขนถ่าน
หาไม่เราก็เป็นเสมือนกรรมกรถ่านหิน
คือว่าเราจะคลุกขมุกขมอม
- คุณเช็คสเปียร์ - โชคดีเถิดนะ แซม
ข้าไม่ผิดนะ วานนี้ยังทำได้
กล่าวอะไรให้ข้าฟังสักบรรทัด
"การจากช่างเป็นความเศร้าที่แสนหวานชื่น"
- ยังมีปัญหาอีกเล็กน้อย - เราจะทำอย่างไรกัน
- การแสดงต้อง...รู้ใช่ไหม - ดำเนินไป
อีก 20 หน้าจึงจะถึงบทจูเลียต ทุกอย่างจะดีเรียบร้อย
- เป็นได้อย่างไร - ข้าไม่รู้ เรื่องลี้ลับ
- ให้เขาเริ่มกันเถิด - ข้าจะทำท่าไม่ต้องใจยามผ่านไป
- ให้พวกเขาเรียงหน้าเข้ามา - ถ้ากล้าดี
ข้าจะขบกัดนิ้วต่อหน้ามัน ถ้ามันรับได้ก็หมดท่า
ท่านกัดนิ้วท้าเรากระนั้นหรือ
ข้ากัดนิ้วข้าอย่างท่านว่า
ท่านกัดนิ้วท้าเรากระนั้นหรือ
ขอคุยหน่อย
- เราไม่มีตัวเล่นจูเลียต - ไม่มีจูเลียตรึ
- เดี๋ยวก็เรียบร้อย แม่นาง
แซมเป็นอะไรไปหรือ
- ท่านเป็นใคร - โธมัส เค้นท์
รู้จักบทไหม
ทุกคำเชียวล่ะ
ข้าจะไปด้วย ไม่มีอะไรจะให้ชม
นอกจากความอลังการของข้าเอง
แม่นม
ธิดาข้าอยู่ไหน เรียกออกมาหาข้าซิ
บัดนี้ โดยสาวใช้วัยเยาว์ของท่าน
ขอเชิญนางออกมา
ใครเรียกข้าหนอ
แม่นางเอ๋ย
คุณพระคุณเจ้า แม่หนูอยู่ไหนหนอ
อะไรนะ แกะน้อย
อะไรนะ แม่ตับเต่า
อะไรนะ จูเลียต
ใครหนอ เรียกข้า
- เราจะต้องติดคุกกันหมด - พบกันในตะราง
แม่ท่าน...แม่ท่าน
ท่านเจ้าคะ ข้ามาแล้ว ปรารถนาสิ่งใดหรือ
เรื่องเป็นอย่างนี้
แม่นม ขอออกไปก่อนให้เราคุยความลับกัน
แม่นมกลับมา ข้าจำได้แล้ว เจ้ายินคำหารือของเรา
เจ้าก็รู้ว่าธิดาเราเข้าวัยวิไลโฉม
- เชื่อเถิด ข้ารู้วัยนางเป็นชั่วโมง - นางไม่ใช่วัย 14
ข้าขอวางฟันฟางทั้ง 14 และพูดเหมือนในวัยสาว
ข้ามีเหลือแค่สี่...
บอกหน่อยเถิดลูกจูเลียต
เจ้าคิดอย่างไรในเรื่องวิวาห์
เป็นเกียรติที่ข้าไม่ใฝ่ฝัน
ช้าก่อน ไทบอลท์ ท่านเมอร์คิวชิโอ
ข้าบอบช้ำ
กล้าไว้ท่าน บาดแผลไม่ฉกรรจ์เท่าใดหรอก
ถามหาข้าวันพรุ่งนี้
ท่านจะพบข้าในหลุมศพ
"ข้ามียาพิษร้ายกาจ
"แต่บัญญัติแมนทัวคือมรณาถ้าผู้ใดเอื้อนเอ่ย"
เขาก่อนแล้วข้า
โรมีโอ รีบหนีไป
เกิดเรื่องใหญ่ ไทบอลท์ตาย อย่ามัวยืนสนเท่ห์อยู่
ท่านเจ้าเมืองลงโทษถึงชีวิตแน่ถ้าจับท่านได้ เหตุฉะนั้นจงรีบหนี
โอข้าช่างอับโชคเสียนี่กระไร
ทำไมท่านยังอยู่
ไอ้ที่ฆ่าเมอร์คิวชิโอวิ่งไปทางไหน
เจ้าฆาตรกรนั่นวิ่งไปทิศใด
- ไทบอลด์นอนกลิ้งอยู่นั่น - ลุกขึ้นเถิดท่าน ไปกับข้า
ข้ากล่าวโทษในนามท่านเจ้าเมือง
ใครเป็นผู้ก่อเหตุครั้งนี้
"โอ ข้าช่างอับโชคเสียนี่กระไร"
ท่านสมรสแล้วรึ
"หากท่านสมรสหลุมศพคือเตียงวิวาห์ของข้า"
ท่านจะจากไปด้วยหรือ
ที่รัก เจ้านาย
สามี สหาย
ข้าต้องได้ยินจากท่านทุกโมงยาม
ในนาทีหนึ่งมีหลายวันเวลา
ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าคงมีเวลาเป็นแรมปี...
...ที่จะเห็นโรมีโอของข้า
ลาก่อน
ท่านว่าเราจะได้พบกันอีกหรือไม่หนอ
ส่วนข้าหวังว่าจะเห็นท่านอีกเมื่อท่านอยู่ต่ำ
ประหนึ่งคนตายใต้ก้นหลุมฝังศพ
ตาข้าพร่ามัวหรือท่านซีดไป
จงวางใจข้าเถิดที่รัก
มั่นใจเช่นข้าวางใจท่าน
ความรัดทดซดกินโลหิตเรา
ลาก่อน
รับเอาขวดยานี้ไปตอนเข้านอน
จงดื่มน้ำยาในขวดจนหมด
จะไม่มีกายอุ่น ไร้ลมหายใจ ให้เห็นว่าท่านยังมีชีวิต
ดูประหนึ่งว่าท่านเสียชีวิตไปแล้ว...
...ท่านจะเป็นเช่นนี้สี่สิบสองชั่วโมง
แล้วก็จะตื่นจากการนอนอย่างชื่นบาน
อะไรหรือท่านเภสัชกร
มานี่เถิด หนุ่มเอ๋ย ข้าเห็นเจ้าดูหม่นหมอง
นี่แน่ะเงิน 40 เบี้ย
- ข้าอยากได้ยาพิษ... - ข้ามียาพิษร้ายกาจ
แต่บัญญัติแมนทัวคือมรณาถ้าผู้ใดเอื้อนเอ่ย
- ท่านดู... - ความขัดสนแต่ไม่ใช่ความอุตสาหตั้งใจ
ข้าจ่ายค่าความขัดสนมิใช่ความตั้งใจ
ตาเอ๋ยจงมองเป็นครั้งสุดท้าย
แขนเอ๋ยโอบกอดครั้งสุดท้าย
และริมฝีปาก
เจ้าที่เป็นประตูลมหายใจ
ประทับด้วยจุมพิตอันชอบธรรม...
...เพื่อต่อรองไร้กาลเวลา...
...สู่ความตาย
มาเถิด ความขมขื่น
มาเถิดการนำพาอันชั่ว
ท่านที่นำทางอย่างสิ้นหวัง ณ บัดนี้...
...โลดแล่นบนโขดหินเถิดเจ้าผู้อ่อนเปลี้ยลมทะเล
เพื่อที่รักของข้า
เภสัชกรแสนเก่ง
ยาพิษท่านฤทธิ์แรงแท้
ด้วยรอยจูบนี้...
...ข้าขอตาย
ที่รักข้าอยู่ที่ใด
ข้าจำได้ว่าควรอยู่ที่ใดและได้อยู่ที่นั่น โรมีโอของข้าอยู่ไหน
ตาย
อะไรกันนี่
ถ้วยใกล้มือที่รักของข้า
ยาพิษนี่
ทำให้เขาพบจุดจบชีวิต
เจ้ากริชเอ๋ย
นี่คือฝักของเจ้า
จงหยุดพัก...
...และข้าลาตาย
เช้านี้ดูสงบแต่รันทดหดหู่ใจ
ดวงอาทิตย์ก็พลอยเศร้าสร้อยไม่เผยกาย
จงพูดจากันด้วยเรื่องโศกสลดนี้กันอีก
บ้างก็จะได้อภัย
บ้างจะรับโทษ
เพราะไม่เคยมีเรื่องราวความเป็นอริกว่า...
...ตำนานของจูเลียต...
...กับโรมีโอของนาง
- ขอพระเจ้าอารักขาพระราชินี - ข้าขอจับเจ้าในพระนามพระราชินี
จับใครหรือ คุณทิลนี่ย์
ทุกคน
คณะแอดมิรัลเมน คณะแชมเบอร์เลนเมน...
...และทุกคนที่ไม่เคยทำดีและหมิ่นประมาท...
...อำนาจหน้าที่มอบไว้แก่ข้าโดยสมเด็จพระราชินี
หมิ่นประมาทอะไรกัน ท่านปิดโรงละครโรส ข้าไม่ได้เปิดอีก
หญิงคนนั้นเป็นหญิง
อะไรนะ
ผู้หญิง ยายแก่นั่นหรือ
ข้าไปพบพวกเจ้าในตราง ในนามของสมเด็จพระนางเจ้าเอลิซาเบ็ธ
คุณทิลนี่ย์
อย่าอ้างนามข้าพร่ำเพรื่อ จะจืดหมด
พระราชินีแห่งอังกฤษไม่เสด็จ...
..งานแสดงที่ต่ำช้าในสาธารณะสถาน
ต้องมีบางอย่างที่ไม่เข้าที
มานี่แน่ะ นายเค้นท์ ให้ข้าดูเจ้าเต็มตา
เออแน่ะ ลวงตาแนบเนียนจริงๆ
และคุณทิลนี่ย์ เราอภัยความผิดพลาดของเจ้าได้ง่าย
แต่ข้ารู้ถึงการที่สตรีต้องปฏิบัติงานของชาย
สาบานได้ว่ารู้ซึ้งจริงๆ
ก็พอแล้วสำหรับเจ้า นายเค้นท์
ถ้าลอร์ดเวสเซ็กได้มาตอนนี้
มาพะย่ะค่ะ
ฝ่าพระบาทโปรดเกล้า
ข้าจำได้ว่าเคยพนันกันเอาไว้...
...ว่าละครจะสะท้อนสัจจะและเนื้อแท้ ของความรักได้ไหม
ข้าว่าเจ้าแพ้พนันวันนี้
เจ้าหนูคนนั้นน่ะ เจ้าชอบละครนี้ไหม
ข้าพระองค์ชอบตอนที่แม่นางแทงตัวตายฝ่าบาท
คุณเช็คสเปียร์
ครั้งต่อไปที่กรีนิชก็ให้มาในนามตัวเอง
และเราจะได้คุยกันอีก
ขอรับกระหม่อม
อ้อ ลอร์ดเวสเซ็ก
เสียภรรยาเร็วเหลือเกิน
กระหม่อมขาดภรรยาจริงพะย่ะค่ะ
และเรือข้าจะแล่นสู่โลกใหม่คืนนี้แล้ว
เรื่องนี้จะจบอย่างไรดี
เหมือนละครที่ต้องจบแบบสูญคนรัก...
...ด้วยน้ำตาและเดินทาง
ผู้ที่พระเจ้าได้ให้สมรสเป็นคู่ครองกัน...
...แม้แต่ข้าก็แยกไม่ได้
นายเค้นท์
ที่ข้าว่าไว้ ลอร์ดเวสเซ็กทำภรรยาหายในโรงละคร
ไปร่ำลาแล้วส่งนางออกมา
ถึงเวลาชำระบัญชีกันแล้ว
- พนันไว้เท่าไรนะ - ห้าสิบชิลลิ่งกระหม่อม
ปอนด์
เอาให้คุณเค้นท์ แล้วเขาจะมอบให้ผู้ที่เหมาะสม
บอกคุณเช็คสเปียร์ว่าคราวหน้า ให้หาเรื่องที่เบิกบานใจกว่านี้...
...เช่นทเวลฟท์ไนท์
ช้าไป ช้าไป
ท่านผู้หญิงเวสเซ็ก
ไม่ใช่นักแสดงรับจ้างอีกแล้ว
นี่วิลล์ เงินห้าสิบปอนด์
สำหรับกวีที่รักแท้
ข้าจบสิ้นกับละคร
โรงละครเหมาะกับนักฝัน
ดูซิว่าความฝันนำอะไรมาให้เรา
เราเองที่ทำเช่นนี้ได้
และสำหรับชีวิตภายภาคหน้าของข้า ข้าก็จะไม่เป็นไปอย่างอื่น
ข้าทำให้ท่านช้ำชอกใจ อภัยข้าด้วย
ถ้าข้าทำให้ท่านปวดร้าวจนเขียนอีกไม่ได้ละก็...
...ข้าจะเป็นผู้ที่เสียใจมากกว่าท่าน
พระราชินีทรงบัญชาให้ท่านเขียนเรื่องชวนหัว...
...เช่น ทเวลฟท์ไน้ท์
เรื่องชวนหัว
พระเอกของข้าจะเป็นอย่างไร
คนช้ำรันทดใจยิ่งในแผ่นดินที่มีความรักสุดหัวใจ
เป็นการเริ่มต้น
ให้เป็นท่านดยุคเถิด และนางเอก...
ถูกขายให้เป็นภรรยาเดินทางไปอเมริกาได้ครึ่งทาง
อยู่กลางทะเล
เดินทางไปสู่โลกใหม่
เกิดพายุ เรือแตก
นางลอยไปขึ้นที่...
...ชายฝั่งกว้างใหญ่ว่างเปล่า
สิ่งที่นางนำกลับไปให้ท่านดยุค...
...คือออร์ซิโน
ออร์ซิโนรึ
ชื่อเพราะดี
นางหวั่นกลัวสูญเสียพรหมจารี จึงเข้าหาเขาด้วยการแต่งกายเป็นชาย
แต่ไม่อาจปิดกั้นความรักในใจตนได้
แต่ก็เรื่องอวสานด้วยดี
เป็นได้อย่างไร
ข้าไม่ทราบ
เรื่องลี้ลับ
ท่านจะไม่จืดจางไปจากใจข้า
หรือเลือนหาย
หรือตายไป
ท่านก็เหมือนกัน
ลาก่อนที่รัก
ขออำลาสักพันครั้ง
เขียนถึงข้าบ้างนะ
ทเวลฟท์ไนท์
เรื่องของข้าเริ่มที่ท้องทะเล
ในการเดินทางสู่แผ่นดินที่ไม่มีใครรู้จัก
เรือแตก
คลื่นทะเลบ้ากระหน่ำ
เรือลำนั้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
และผู้คนไร้ที่พึ่งทั้งหมดในเรือลำนั้น...
...จมลง
รอดเพียงคนเดียว
เป็นสตรีนางหนึ่ง...
...ที่หัวใจกว้างใหญ่ยิ่งกว่ามหาสมุทร...
...และจิตใจของเธอแกร่งยิ่งกว่าอ้อมแขนทะเล
นี่หาใช่จุดอวสานของเธอในท้องน้ำ....
...แต่เป็นจุดเริ่มชีวิตใหม่บนฝั่งทะเลที่แสนประหลาด
ที่จะเป็นตำนานรัก...
...เพราะเธอจะเป็นนางเอกในหัวใจข้าเสมอไป
และนามของเธอคือไวโอล่า
ฉาก 1 ชายฝั่งทะเล ไวโอล่า:
Thai OCR Subtitle from 1080ip.com
OCR by OHOHEH